thumb|Generał Gustav Fehn (z prawej) i feldmarszałek Günther von Kluge omawiają sytuację na froncie wschodnim (1942) Gustav Fehn (ur. 21 lutego 1892 w Norymberdze, zm. 5 czerwca 1945 w Lublanie) – niemiecki generał wojsk pancernych Wehrmachtu w czasie II wojny światowej.

Życiorys Gustav Fehn wstąpił do 4 Magdeburskiego Pułku Piechoty jako fahnenjunker 24 lipca 1911 roku i awansował na podporucznika 27 stycznia 1913 roku. Na początku I wojny światowej Fehn został przeniesiony do 67 Rezerwowego Pułku Piechoty jako dowódca plutonu. Później dołączył do 98 Pułku Piechoty w Metzu, gdzie 18 kwietnia 1916 roku awansował na porucznika. Służył jako dowódca kompanii, a w styczniu 1917 roku był również tymczasowym zastępcą dowódcy II i III batalionu. Na początku marca 1917 roku został adiutantem dowódcy pułku, a w grudniu 1917 roku krótko przebywał w sztabie 207 Dywizji Piechoty, po czym został przeniesiony do 98 Rezerwowego Pułku Piechoty, a następnie do sztabu 89 Rezerwowej Brygady Piechoty. 21 grudnia 1917 roku został mianowany adiutantem dowódcy tej brygady. Za służbę w czasie wojny został odznaczony Krzyżem Żelaznym obu klas, Czarną Odznaką za Rany, Krzyżem Hanzeatyckim Hamburga i Krzyżem Fryderyka Augusta I klasy.

Po wojnie, Fehn został przeniesiony z powrotem do 98 Pułku Piechoty w Metzu na początku stycznia 1919 roku. Po demobilizacji jednostki, w kwietniu 1919 roku dołączył do Freikorps Deutsche Schutzdivision. Po przeniesieniu do Reichswehry w październiku 1919 roku, został początkowo wysłany do 8 Pułku Strzelców, a następnie do 12 Pułku Piechoty. Po przeniesieniu do 12 Pułku Kawalerii (Saksońskiego), ukończył szkolenie jako führergehilfenausbildung w sztabie 4 Dywizji. 1 października 1922 roku został przeniesiony z powrotem do 12 Pułku Piechoty i awansowany na kapitana 4 Pułku Piechoty (Pruskiego). 1 października 1924 roku został przeniesiony z powrotem do 12 Pułku Piechoty, gdzie służył w sztabie pułku. 1 maja 1927 roku Fehn został mianowany dowódcą 15 kompanii w tym pułku, a od wiosny 1929 roku był dowódcą 6 kompanii. 1 października 1932 roku został przeniesiony do 5 (Pruskiego) Pułku Kawalerii w Białogardzie. Awansowany na majora 1 kwietnia 1933 roku, Fehn został następnie przydzielony do Szkoły Piechoty w Dreźnie, gdzie od 1935 roku służył jako wykładowca. 1 grudnia 1935 roku został awansowany na podpułkownika i dowodził 1 batalionem 33 Pułku Piechoty. 12 października 1937 roku został przeniesiony do sztabu pułku, a 1 kwietnia 1938 roku awansował na pułkownika. 1 kwietnia 1939 roku objął dowództwo 33 Pułku Piechoty.

II wojna światowa Podczas kampanii wrześniowej został odznaczony okuciami do Krzyżów Żelaznych za dowodzenie pułkiem. Następnie jego 33 Pułk Piechoty został zreorganizowany w 33 Pułk Strzelców. Dowodził tym pułkiem również w czasie kampanii francuskiej. Po zrzeczeniu się dowództwa, 1 sierpnia 1940 roku awansował na generała majora. 5 sierpnia 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego za zasługi we Francji.

25 listopada 1940 roku Fehn przejął od generała Joachima Lemelsena dowództwo nad 5 Dywizją Pancerną. Wiosną 1941 roku jednostka została wysłana na kampanię bałkańską. Jednostki jego dywizji brały również udział w bitwie o Kretę. Jesienią 1941 roku jego dywizja została przeniesiona na front wschodni, gdzie podlegała Grupie Armii „Środek”. 7 lipca 1942 roku został odznaczony złotym Krzyżem Niemieckim.

1 sierpnia 1942 roku awansował na generała porucznika, a 1 października 1942 roku został Kommandierender General XXXX Korpusu Pancernego, który podlegał 1 Armii Pancernej. 1 listopada 1942 roku awansował na generała wojsk pancernych, a 13 listopada 1942 roku został umieszczony w Führerreserve. 16 listopada 1942 roku został mianowany Kommandierender General Afrika Korps i przez krótki czas pełnił funkcję głównodowodzącego Panzerarmee Afrika. 15 stycznia 1943 roku został ciężko ranny i zabrany do szpitala. Generał porucznik Hans Cramer przejął jego korpus. Następnie został przeniesiony z powrotem do Führerreserve, a 1 lipca 1943 roku został zastępcą dowódcy LXXXVI Korpusu Armijnego. Po kolejnym pobycie w Führerreserve, 10 października 1943 roku przybył na Bałkany jako generał dowodzący XXI Górskim Korpusem Armijnym. Korpus ten wchodził w skład 2 Armii Pancernej. 20 lipca 1944 roku objął dowództwo nad XV Górskim Korpusem Armijnym, którym dowodził do końca wojny.

Okres powojenny Po II wojnie światowej dostał się do niewoli brytyjskiej. Został ekstradowany do Jugosławii 4 czerwca 1945 roku, a dzień później, wraz z generałem piechoty Wernerem von Erdmannsdorffem, generałem porucznikiem Friedrichem Stephanem i generałem dywizji Heinzem Kattnerem, został bez procesu rozstrzelany przez partyzantów w Lublanie.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Członkowie Freikorpsu Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Uczestnicy kampanii francuskiej 1940 (strona niemiecka) Kategoria:Niemieccy uczestnicy kampanii afrykańskiej 1940–1943 Kategoria:Niemieccy uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Niemieccy jeńcy wojenni w niewoli brytyjskiej w II wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Hanzeatyckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Fryderyka Augusta Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Ludzie urodzeni w Norymberdze Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1945