Pałac Schleißheim () – zabytkowy kompleks pałacowy i ogrodowy położony w Oberschleißheimie, niedaleko Monachium, w Bawarii, w Niemczech.
Rozbudowany kompleks składa się z trzech pałaców oraz rozległego ogrodu barokowego. Uznawany za jedno z najważniejszych dzieł architektury rezydencjonalnej i ogrodowej XVII–XVIII wieku w Bawarii.
Pałac był letnią rezydencją władców Bawarii, rodu Wittelsbachów. Kompleks rozciąga się na osi wschód-zachód, obejmując trzy budynki i ogród barokowy.
Historia Początki rezydencji sięgają końca XVI wieku. W 1597 książę Wilhelm V Wittelsbach nabył majątek Schwaige Schleißheim i w latach 1598–1600 wzniósł tam wiejski dom myśliwski. W 1616 jego syn, książę-elektor Maksymilian I, przekształcił posiadłość w reprezentacyjną rezydencję. W latach 1617–1623 na miejscu dawnego dworu powstał tzw. Stary Pałac (Altes Schloss), zaprojektowany przez Heinricha Schöna starszego. Budowla, utrzymana w duchu wczesnego baroku, pełniła funkcję głównej siedziby elektora podczas pobytów podmonachijskich.
Za rządów elektora Maksymiliana II Emanuela nastąpiła rozbudowa kompleksu. W latach 1684–1688 zbudowano pałac Lustheim, wzniesiony na wyspie jako letnia rezydencja i pałac myśliwski z okazji ślubu elektora z arcyksiężniczką Marią Antonią Habsburżanką. Wnętrza pałacu ozdobiono freskami przedstawiającymi sceny mitologiczne, m.in. związane z boginią Dianą.
Od początku XVIII wieku planowano wzniesienie okazałego Nowego Pałacu (Neues Schloss), który miał pełnić funkcję głównej rezydencji bawarskich Wittelsbachów i konkurować z francuskim Wersalem. Prace budowlane rozpoczęto w 1701 roku według projektu Henrico Zucalliego, a kontynuował je Joseph Effner. Z pierwotnych planów zrealizowano tylko część, obejmującą m.in. korpus główny i skrzydło wschodnie. Pomimo ograniczeń finansowych i przerw w budowie powstała jedna z najokazalszych rezydencji barokowych w Niemczech.
Przypisy
Schleißheim Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech