Drugnia – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Pierzchnica. Ma status sołectwa.
W Drugni znajduje się jedno ze źródeł rzeki Wschodnia i Czarnej Staszowskiej.
+Integralne części wsi Drugnia SIMC Nazwa Rodzaj 0262065 Drugnia-Górki część wsi0262071 Drugnia-Parcela część wsi0262088 Drugnia-Zakarczmie część wsi0262094 Drugnia-Zalesie część wsi0262119 Młynek kolonia
Historia Co do daty powstania wsi nie ma pewności, bowiem dokumenty pisane a będące w posiadaniu archiwów kościelnych uznano za niepewne, możliwe że był to wiek XIII. Pierwszy kościół, pod wezwaniem św. Wawrzyńca i św. Zygmunta Króla, wybudowano tu w XV w. Jego pozostałością jest wschodnia ściana w prezbiterium, ściany boczne nawy i zakrystia. Drugnia do rozbiorów pozostała królewszczyzną i była udostępniana kolejnym dzierżawcom. W 1617 roku spłonął pierwszy kościół. W jego miejscu wybudowano nowy – modrzewiowy.
W czasie Królestwa Kongresowego wieś i folwark rządowy, powiat stopnicki, gmina i parafia Drugnia. Leży na lewo od drogi z Chmielnika do Rakowa, posiada kościół parafialny murowany, istniał już w r. 1440. Szkoła gminna, poczta w Chmielniku. W 1827 r. było tu 75 domów i 471 mieszkańców. Drugnia parafia dekanatu stopnickiego, dawniej szydłowskiego, liczy 1759 dusz. Gmina Drugnia należała wówczas do sądu gminnego okręg I w Chmielniku, gdzie też i stacja pocztowa; ludność 3072 dusz i 9188 mórg obszaru. W XVIII w. królewszczyzna Drugnia w powiecie wiślickim płaciła 955 zł. kwarty. W 1864 w wyniku uwłaszczenia chłopów przeprowadzonego na mocy ukazu cara Aleksandra II Romanowa mieszkańcy stali się właścicielami posiadanej ziemi i budynków.
Pod koniec XVIII wieku założono w Drugni szpital dla ubogich. W okresie powstania styczniowego, 4 listopada 1863 podjazd konny z oddziału Hauke Bosaka stoczył w Drugni potyczkę z oddziałem kozackim. Miejsce walki upamiętnia krzyż, przy którym w okresie dwudziestolecia międzywojennego odbywały się uroczystości patriotyczne oraz tablica pamiątkowa umiejscowiona na terenie szkoły podstawowej.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Drugni funkcjonowała gmina, szkoła, straż pożarna, kółko rolnicze, spółdzielnia mleczarska, cegielnia. Powstały wtedy również Drużyny Strzeleckie. Ostatnimi dziedzicami Drugni byli Raczyńscy i Tańscy.
Po agresji niemieckiej na Polskę w 1939 stacjonowały tu oddziały hitlerowskie złożone głównie z Austriaków. Wielu z mieszkańców działało w ruchu oporu oraz wspomagało lokalne oddziały partyzanckie. W gminie Drugnia działalność niepodległościową prowadziły oddziały Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej. W czasie walk z reżimem III Rzeszy poległo 65 partyzantów.
Szkoła w Drugni założona w XVI wieku; działała do początku XIX wieku. Reaktywowana w 1867 r. nieprzerwanie działa do dziś.
Do 1954 roku istniała gmina Drugnia z siedzibą w Pierzchnicy. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Drugnia. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
W miejscowości jest przystanek kolejowy Drugnia.
Zabytki Neogotycki kościół pw. św. Wawrzyńca wzniesiony w latach 1876–1880 w miejsce spalonego kościoła z drewna modrzewiowego. Pierwszy murowany kościół powstał w Drugni ok. 1440 r., a spłonął w 1617 r. Na jego miejscu zbudowano kościół drewniany, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1876 r. Z pierwotnego kościoła zachowała się ściana z XV wieku z portalem prowadzącym z prezbiterium do zakrystii. Do rejestru zabytków nieruchomych został wpisany zespół kościoła parafialnego (nr rej.: A.444/1-3 z 4.01.1957, z 15.04.1967 i z 31.08.1989) złożony z: kościoła pw. św. Wawrzyńca, dzwonnicy z 1880 r., przykościelnego cmentarza oraz ogrodzenia. Kapliczka św. Jana Nepomucena z 2 poł. XVIII wieku. Kopuła ośmioboczna na rzucie koła. (nr rej.: A.445 z 31.08.1989).
Urodzeni w Drugni Aleksander Waligórski (1802–1873) – inżynier, porucznik w okresie powstania listopadowego i generał w czasie powstania styczniowego.
Galeria zdjęć
Zobacz też Drugnia Rządowa Parafia św. Wawrzyńca w Drugni
Przypisy Raport o stanie gminy Pierzchnica w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 7 Strona gminy, sołectwa Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Bibliografia
Kategoria:Drugnia