Imperializm chiński

Imperializm chiński – ekspansja władzy politycznej, gospodarczej, kulturalnej, medialnej i militarnej lub kontrola Chińskiej Republiki Ludowej poza jej granice. Termin ten był również używany w odniesieniu do jej i prześladowań Ujgurów w Chinach w tym przez Nową Armię Ludową i Japońską Partię Komunistyczną. były również oskarżane o neokolonialność w szczególności w odniesieniu do inicjatywy Pasa i Szlaku.

Historia

Chińska Republika Ludowa Od czasu z 1978 roku Chiny stały się nową potęgą gospodarczą, militarną i polityczną. Wraz z transformacją Chin pojawiły się nadzieje, że chiński rząd porzuci swoje pomysły ekspansjonistyczne. Jednak od czasu dojścia do władzy sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Chin Xi Jinpinga i w wyniku narastających konfliktów terytorialnych, w których Chiny oświadczyły, że większość spornych ziem należy do Chin, powszechnie uważa się, że Chiny nadal podtrzymują irredentystyczne roszczenia.

Inicjatywa Pasa i Szlaku Niektórzy naukowcy i komentatorzy twierdzą, że od roku 2012 sekretarz generalny Komunistycznej Partii Chin Xi Jinping prowadzi „skoordynowaną politykę imperialistyczną” wobec rozwijających się państw sąsiadujących z południa i zachodu, zwłaszcza Mongolii, Kazachstanu, Tadżykistanu, Kirgistanu, Afganistanu, Pakistanu, Nepalu, Mjanmy, Kambodży, Laos, i Wietnamu. Ocena jest związana z krytyką .

Wraz z szybkim rozwojem gospodarczym Chin i zwiększonymi inwestycjami w Afryce, pojawiła się nowa runda debaty na temat tego, czy chińskie inwestycje w Afryce mają charakter imperialny. Według Evana Hsianga, chińskie inwestycje w krajach takich jak Zambia, która w 2020 miała kryzys zadłużenia i miała „największą liczbę chińskich pożyczkodawców spośród wszystkich państw afrykańskich”, były postrzegane przez pryzmat imperializmu gospodarczego, ale mogą wynikać z niewłaściwego zarządzania i braku regulacji, a nie zaplanowanych pułapek zadłużenia. Niemniej jednak Hsiang przytacza również „strukturalną dominację Chin” w zambijskim przemyśle wydobywczym i fakt, że wiele projektów zaniedbuje warunki pracy ze względu na „niekwestionowaną potęgę Chin”, a projekty są realizowane z powodu presji ze strony chińskiej biurokracji na rządy afrykańskie.

Oficjalne źródła w Chinach wskazały, że kraje nie były zmuszone do wzięcia pożyczek i nie miały one żadnych warunków w swoich umowach; jednak zewnętrzni obserwatorzy zauważyli, że wiele krajów dłużników weszło w trudności fiskalne, jak Sri Lanka, która . Międzynarodowy port Hambantota na Sri Lance został wydzierżawiony na 99 lat, począwszy od 2017 roku. Podpisanie przez chińską spółkę państwową 99-letniej umowy dzierżawy portu zagranicznego jest postrzegane zarówno jako obecna erozja suwerenności, jak i symboliczne, podobne do kolonializmu z XIX wieku, ponieważ taki okres Wielka Brytania dzierżawiła od Chin w 1898 roku. Chińska spółka państwowa dzierżawiła również port Gwadar w Pakistanie na 43 lata, w porcie Gwadar doszło do znaczących protestów przeciwko chińskim interesom. (CPEC) jest postrzegany jako inicjatywa geostrategiczna mająca na celu zwiększenie wpływów ChRL. Beludżańskie grupy bojowników powstańczych w Pakistanie również określiły CPEC mianem imperialistycznego przedsięwzięcia Chin.

Chińskie interesy państwowe na Sri Lance, w Pakistanie i Bangladeszu tworzą spójną strategię okrążenia Indii. Ta ogólna strategia, nazwana przez komentatorów z USA i Indii, to , który jest połączeniem ekonomicznych i morskich interesów Chin otaczających Indie. Roszczenia Indii wspiera zdolność portu Gwadar do przyjmowania okrętów wojennych, a wraz ze wzrastającą obecnością Chin w tym miejscu, Marynarka Wojenna Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej może być w stanie wykorzystać Gwadar jako wysuniętą bazę.

Obozy internowania w Xinjiang Obozy internowania w Xinjiang powstały pod koniec lat 2010. za rządów Xi Jinpinga. Human Rights Watch twierdzi, że od 2017 służą one do indoktrynacji Ujgurów i innych muzułmanów w ramach „ludowej wojny z terroryzmem”, polityki ogłoszonej w 2014. Obozy te spotkały się z krytyką rządów wielu krajów i organizacji praw człowieka za rzekome naruszenia praw człowieka, w tym złe traktowanie, gwałty i tortury, a w niektórych przypadkach zarzucano im ludobójstwo.

Spory na Morzu Południowochińskim mały|Linia dziewięciu kresek Spory na Morzu Południowochińskim obejmują zarówno roszczenia wyspiarskie i morskie Chin jak i roszczenia kilku sąsiednich suwerennych państw w regionie, mianowicie Brunei, Indonezji, Malezji, Filipin i Wietnamu. Spory dotyczą wysp, raf, ławic i innych elementów Morza Południowochińskiego, w tym Wysp Spratly, Wysp Paracelskich, , granic w Zatoce Tonkińskiej i wód w pobliżu indonezyjskich Wysp Natuna. Głównym punktem krytyki jest to, że ChRL buduje sztuczne wyspy, aby rozszerzyć swoje roszczenia na wody terytorialne innych narodów i militaryzuje wyspy.

Zobacz też

sinocentryzm Obcy imperializm w Chinach

Przypisy

Kategoria:Polityka Chin Kategoria:Imperia kolonialne