thumb|Grób Bolesława Nawrockiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Bolesław Jan Franciszek Nawrocki (ur. 2 kwietnia 1924 w Warszawie, zm. 9 października 2008 tamże) – polski prawnik, pianista, muzykolog, nauczyciel akademicki, mecenas sztuki, kolekcjoner, badacz terenowy, społecznik.
Życiorys Jego ojcem był Bolesław Nawrocki (1877–1946) artysta malarz, a matką – Janina Marcela z domu Neuding (1885–1968), pasjonatka historii literatury i sztuki, uczennica Lucjana Rydla, Kazimierza Przerwy-Tetmajera, była jedną z nielicznych przed I wojną światową kobiet mających wyższe wykształcenie.
W 1941 na tajnych kompletach ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1953 ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, studiował prawo międzynarodowe w Instituto Universitario di Studi Europei w Turynie, Institut des Hautes Études Internationales w Paryżu, Akademii Prawa Międzynarodowego w Hadze oraz na Université des Sciences Comparées w Luksemburgu. W 1960 uzyskał doktorat na Uniwersytecie Paryskim w Instytucie des Hautes Études Internationales. W 1958 ukończył również studia muzyczne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi (na wydziale fortepianu) i muzykologię w Centre Universitaire Européen w Nancy. W latach 1961–1965 pracował w dziale prawa międzynarodowego jako ekspert, członek sekretariatu UNESCO w Paryżu, a w okresie 1972–1974 jako konsultant przy dyrektorze generalnym Światowej Organizacji Ochrony Własności Intelektualnej w Genewie.
W latach 1966–1969 pełnił funkcję dyrektora generalnego Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W latach 1975–1984 wykładał na wydziałach prawa Uniwersytetu Gdańskiego i Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1975–1996 był głównym radcą prawnym w dziedzinie własności intelektualnej w Komitecie ds. Radia i Telewizji.
Publikował prace naukowe na temat prawa międzynarodowego, autorskiego oraz muzykologii, a za opracowanie o twórczości muzycznej jako przedmiocie prawa autorskiego otrzymał I nagrodę na konkursie w Amsterdamie w grudniu 1965.
Był kolekcjonerem malarstwa i sztuki ludowej, od dziecka jego marzeniem było kontynuowanie działalności kolekcjonerskiej ojca, fascynowała zaś postać Ambroise’a Vollarda. Dla swojej kolekcji, liczącej blisko cztery tysiące dzieł około stu artystów, chciał utworzyć muzeum w domu rodzinnym w Pabianicach, jednak ten pomysł nie został zrealizowany. Część jego kolekcji znajduje się w Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu.
Za wybitne osiągnięcia na polu kultury otrzymał Nagrodę Honorową Hetmana Kolekcjonerów Polskich im. Jerzego Dunin-Borkowskiego w Krośniewicach (2008).
Jego żoną była Lina Carminati, rzeźbiarka pochodzenia włosko-francuskiego, jego córką Marya Nawrocka-Teodorczyk, konserwatorka dzieł sztuki.
Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 46-6-21,22).
Przypisy
Linki zewnętrzne Lista publikacji w Bibliotece Narodowej
Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Polscy kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Polscy mecenasi sztuki Kategoria:Zmarli w 2008 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie