Andrzej von Stirland, Andrzej von Velven – mistrz krajowy Inflant zakonu krzyżackiego w latach 1241-1242 i 1248-1253.
Pochodził z austriackiej Styrii. Dowodził wojskami zakonu kawalerów mieczowych w czasie bitwy na jeziorze Pejpus (znanej także jako bitwa na lodzie), w czasie której wojska nowogrodzkie pod wodzą Aleksandra Newskiego pokonały siły krzyżackie, hamując ich dalszą ekspansję w kierunku wschodnim. W 1241 roku wraz z biskupem Ozylii zawarł traktat z Ozylianami, który doprowadził do ich powrotu do katolicyzmu.
Początkowo opowiadał się po stronie biskupa ryskiego (Inflancka Kronika Rymowana odnotowuje jego umiejętności porozumiewania się z biskupami) i Towciwiłła, w 1250 roku stał na czele najazdu na ziemie Mendoga i południową Żmudź. Około 1250 lub 1251 roku porozumiał się z Mendogiem, zorganizował wraz z władcą wspólną ucztę oraz złożył mu propozycję chrztu oraz przyjęcia korony, na którą ten się zgodził. Za pośrednictwem Stirlanda Mendog przyjął chrzest w 1251 roku. Wkrótce po tym akcie władca Litwy wysłał do papieża Innocentego IV swojego posła Parbusa - przychylna postawa papiestwa utorowała władcy drogę do koronacji, która miała miejsce w 1253 roku. Stirland przywiózł Mendogowi i jego żonie Morcie korony wykonane przez ryskich złotników, zaś władca Litwy został intronizowany na króla przez biskupa Kulmu. W okresie jego władzy nad zakonem zakon inflancki otrzymał od Mendoga Żmudź, a Litwa utraciła również Skalowię, Nadrowię, Sudawię i dużą część Zelonii.
Zakonnicy zarzucili mu zbytnią przychylność wobec Litwy, przez co musiał wyjechać do Niemiec. Po jego ustąpieniu zakon prowadził ostrożniejszą politykę wobec Litwy, jednak stosunkowo prolitewska polityka trwała aż do bitwy pod Durben. Przypisy
Kategoria:Mistrzowie krajowi Inflant (zakon krzyżacki)