Klasztor w Tegernsee (niem. Kloster Tegernsee) – dawne opactwo benedyktynów znajdujące się w bawarskim mieście Tegernsee.
Historia Klasztor został założony w VIII wieku przez braci Adalberta i Otkara pochodzących z nieustalonej rodziny arystokratycznej. Wedle tradycji za rok powstania przyjmuje się rok 746, historycznie najprawdopodobniej założono go w latach 60. Obaj bracia wstąpili do klasztoru, a Adalbert został pierwszym opatem. Za czasów cesarza Ludwika I Pobożnego było to jedno z najbogatszych opactw w państwie. 16 czerwca 804 złożono tu przywiezione z Rzymu szczątki . Na początku X wieku klasztor został najprawdopodobniej najechany przez wojska węgierskie, a około 970 roku został zniszczony przez pożar. W 978 roku cesarz Otton II sprowadził tu mnichów z opactwa św. Maksymina w Trewirze, co doprowadziło do rozkwitu placówki. W XI wieku wzniesiono nowy kościół opacki.
W 1426 roku w klasztorze wprowadzono reformę życia monastycznego wzorowaną na tej przeprowadzonej w opactwie w Melku. W 1476 ukończono budowę nowego kościoła w formie trójnawowej bazyliki. Wyposażono go w 26 ołtarzy, czternaście z nich wykonał Gabriel Mälesskircher, a ołtarz główny wykonał tzw. Mistrz Ołtarza z Tegernsee utożsamiany z Gabrielem Anglerem. Pod koniec XVII wieku opactwo przebudowano w stylu barokowym, działali tu tacy artyści, jak Hans Georg Asam, , Johann Baptist Zimmermann i Matthäus Günther. Powstały wówczas cele dla 40 mnichów, refektarz, sale opata, biura, biblioteka, apteka, stajnie, magazyny i budynki warsztatów. Przy klasztorze funkcjonowały m.in. drukarnia i browar.
Klasztor został rozwiązany 17 marca 1803. W 1805 baron , zainteresowany głównie klasztornym browarem, zmniejszył koszty utrzymania, burząc część kompleksu i sprzedając materiał rozbiórkowy. Dawny kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny. W 1817 roku król Maksymilian I Józef Wittelsbach zakupił obiekt za namową żony, królowej Karoliny Fryderyki Badeńskiej, i przekształcił go w swoją letnią rezydencję. W podobnym czasie w boczne skrzydło zakupiła grupa byłych mnichów z opatem Gregorem Rottenkolberem, reaktywując tym samym placówkę. Funkcjonowała ona do czasu śmierci ostatniego mnicha w 1861 roku. Podczas II wojny światowej kompleks służył jako szpital wojskowy. 1 września 1949 otwarto Gymnasium i Oberrealschule, a w latach 1979–1982 na ich potrzebę wyremontowano wschodnie i południowe skrzydło. W 1980 zainstalowano 33-głosowe organy z warsztatu Jann Orgelbau, a w latach 1998–2004 odrestaurowano wnętrze kościoła.
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Byłe klasztory w Bawarii Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech