thumb|Trzon, hymenofor i miąższ suchogrzybka jaskrawego Suchogrzybek jaskrawy, podgrzybek jaskrawy (Xerocomellus fennicus (Harmaja) Šutara) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Xerocomellus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1999 Harri Harmaja, nadając mu nazwę Boletellus fennicus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum, nazwę nadał mu w 2008 r. Josef Šutara, przenosząc go do rodzaju Xerocomellus.
Synonimy nazwy naukowej: Boletellus fennicus Harmaja 1999 Xerocomus fennicus (Harmaja) H. Ladurner & Simonini 2003 Boletus fennicus (Harmaja) Šutara 2007
Nazwę podgrzybek jaskrawy nadał Dariusz Karasiński wraz z Anną Kujawą, Błażejem Gierczykiem, Tomaszem Ślusarczykiem i Andrzejem Szczepkowskim w roku 2015 w pracy Grzyby wielkoowocnikowe Kampinoskiego Parku Narodowego. W 2021 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy suchogrzybek jaskrawy.
Morfologia Kapelusz Ma średnicę od 3 do 8 centymetrów. U młodych osobników czerwony lub krwistoczerwony, później ciemnoróżowo-czerwony lub winno-czerwony, a czasami czerwonawo-brązowy do ciemnobrązowego. Kształt kapelusza początkowo półkolisty, a później wypukły. Hymenofor Rurki i pory łatwo oddzielają się od kapelusza. Początkowo bladożółte, po uszkodzeniu szybko sinieją, pory mają ten sam kolor, zakończenia rurek są również żółte i wypukłe, a pod naciskiem silnie sinieją. Trzon Ma wysokość od 5 do 15 centymetrów, a grubość od 1 do 3 centymetrów. Żółtawy i pokryty plamkami oraz koralowoczerwoną siateczką, początkowo czerwonawy w kierunku dna, następnie czerwony na całej powierzchni, a na końcu intensywnie czerwono-fioletowy, po uszkodzeniu silnie sinieje, często zawinięty w kierunku dna i zwężony u dołu. Miąższ Początkowo bladożółte, następnie żółte, czerwone, po uszkodzeniu sinieje. Łagodny smak, zapach praktycznie niewyczuwalny. Wysyp zarodników Brązowy lub ciemnooliwkowy. Cechy mikroskopowe Mają 10–15,5 × 3,8–6,3 µm średnicy i mają wrzecionowaty, eliptyczny kształt oraz gładką powierzchnię, nie są ścięte. Gatunki podobne parkogrzybek czerwonawy (Hortiboletus rubellus). Charakterystyczny czerwony miąższ pod kapeluszem i pomarańczowo-czerwony miąższ u podstawy trzonu, ma gładkie zarodniki. suchogrzybek przybrzeżny (Xerocomellus ripariellus). Ma prążkowane, nieścięte zarodniki. . Również ma nieścięte prążkowane zarodniki, ale ten gatunek rośnie w pobliżu dębów. suchogrzybek zmienny (Xerocomellus cisalpinus). Ma prążkowane, nieścięte zarodniki i rośnie w ciepłych lasach, w pobliżu dębów, buków, sosen i cedrów. suchogrzybek obciętozarodnikowy (Xerocomellus porosporus). Jego owocniki są innego koloru, ma ścięte, nieprążkowane zarodniki.
Występowanie i siedlisko Występuje w lasach liściastych i mieszanych. Tworzy mykoryzę z brzozą (Betula) i olszą (Alnus).
Występuje w Austrii, Czechach, Danii, Finlandii i Szwecji, prawdopodobnie również w Belgii i w Polsce. Internetowy atlas podaje że występuje w Rosji, Stanach Zjednoczonych, Norwegii, Kanadzie, Estonii i na Litwie.
Znaczenie Naziemny grzyb mykoryzowy, grzyb jadalny, niskiej wartości. Ze względu na słaby smak nie jest często zbierany. Jadalny jest po ugotowaniu i uprzednim usunięciu skórki z kapelusza, zaleca się zbieranie tylko młodych owocników.
Przypisy
Kategoria:Borowikowate Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski