{ "type": "FeatureCollection", "features": [
"type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 78.17875, 8.75832 ]
] } V.O. Chidambaranar Port – sztuczny głębokowodny port morski położony na południowo-wschodnim wybrzeżu Indii w mieście Thoothukudi (Tuticorin), należący do najszybciej rozwijających się portów w kraju i pełniący kluczową funkcję w indyjskim handlu morskim. Port został uformowany dzięki dwóm równoległym falochronom typu „rubble mound”, wysuniętym w morze na około 4 km. Falochron północny ma długość 4098,66 m, falochron południowy 3873,37 m, a odległość między nimi wynosi 1275 m, tworząc osłoniętą, głębokowodną akwenową przestrzeń manewrową.
W roku budżetowym 2024–2025 port obsłużył 41,72 mln ton ładunków oraz 795 222 TEU, potwierdzając swoją pozycję jako jeden z głównych portów południowych Indii.
W ostatnich latach port znacząco rozwinął infrastrukturę dzięki uruchomieniu nowych terminali – w tym kontenerowego TICT i terminalu masowego JSW – a także powiększeniu turning circle umożliwiającego obsługę większych statków. Dodatkowe inwestycje, takie jak nowe wielofunkcyjne nabrzeże przy Berth-7, system przenośników taśmowych oraz obiekt Direct Port Entry (DPE) dla kontenerów eksportowych, usprawniły operacje portowe.
Historia portu Tuticorin było ważnym centrum przeładunkowym w handlu morskim, łączącym Chiny na wschodzie z Grecją i Rzymem na zachodzie. Bogactwo Tamilnadu i rozwój Thoothukudi jako portu przyciągały kupców, podróżników, odkrywców, a później kolonizatorów.
Już w XV wieku z małego portu w Tuticorin kursowały statki do Chennai, Kolombo i innych ośrodków morskich. Portugalczycy przybyli tu w 1532 r., Holendrzy w 1649 r., a w 1825 r. administrację przejęła Kompania Wschodnioindyjska. Budowa latarni morskiej w 1842 r. (w miejsce holenderskiego obelisku) zapoczątkowała rozwój portu. W 1866 r. powstało pierwsze drewniane molo (30 m), a w 1895 r. solidny pomost; w 1899 r. doprowadzono do nabrzeża linię Kolei Południowej.
Pierwsze plany budowy portu głębokowodnego pojawiły się w 1914 r. (projekt Bristowa), lecz kolejne koncepcje – Wolfe Barrs, Bristow, Palmer i Chatterjee – zarzucono z powodu braku finansów (w latach 1930, 1949, 1950, 1954).
W 1958 r. lokalne środowiska biznesowe doprowadziły do rozmów z premierem Jawaharlal Nehru, co ożywiło ideę budowy portu. W 1960 r. rządowa komisja zaleciła utworzenie dużego portu z nabrzeżami i nowoczesną infrastrukturą. Rząd Indii zaakceptował rekomendacje, przeznaczając 50 000 000 rupii w III planie pięcioletnim oraz zatwierdzając w 1969 r. 210 760 000 rupii na budowę czterech nabrzeży. Całe planowanie, projekt i realizację wykonali indyjscy inżynierowie.
11 lipca 1974 r. Tuticorin ogłoszono dziesiątym dużym portem Indii, wraz z uruchomieniem tymczasowego stanowiska do obsługi paliw. Dwa pierwsze nabrzeża otwarto 2 grudnia 1975 r., a dwa kolejne w grudniu 1976 r.
1 kwietnia 1979 r. połączono dotychczasowy mały port stanowy oraz nowy port rządowy w jeden podmiot zgodnie z ustawą o portach głównych. 19 lutego 2011 r. port przemianowano na V.O. Chidambaranar Port na cześć bojownika o wolność Thiru V.O. Chidambaranar Pillai, który w 1907 r. poprowadził pierwszą jednostkę „swadeshi” z Tuticorin do Kolombo.
Po uchyleniu ustawy o portach głównych w 2021 r. port otrzymał obecną nazwę: V.O. Chidambaranar Port Authority (od 3 listopada 2021).
Przypisy
Kategoria:Porty morskie Kategoria:Obiekty transportowe w Indiach