Józef Mokry (ur. 25 lutego 1933 w Łowkowicach, zm. 8 września 1992 we Wrocławiu) – polski prawnik, specjalista prawa cywilnego, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.
Życiorys Urodził 25 lutego 1933 się w chłopskiej rodzinie w Łowkowicach na ziemi prudnickiej. W 1948 ukończył szkołę podstawową, a w 1952 został absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego w Prudniku. W latach 1953–1957 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Swoją pracę magisterską, Ustawowy ustrój majątkowy małżeński na tle kodeksu rodzinnego, pod kierunkiem Jana Gwiazdomorskiego i Józefa Fiemy, obronił 28 czerwca 1957.
Od sierpnia 1957 do stycznia 1958 był starszym inspektorem Państwowej Inspekcji Handlowej w Opolu. Następnie odbył dwuletnią aplikację sądową. Po uzyskaniu nominacji na asesora sądowego został sędzią Sądu Powiatowego w Nysie. Orzekał w sprawach cywilnych. Od 1960 do 1961 był członkiem Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i Społecznych. Dołączył także do Zrzeszenia Prawników Polskich, którego członkiem pozostał do 1976. Od 1961 był starszym asystentem w Zakładzie Postępowania Cywilnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1962–1980 należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy Uznanie powództwa w polskim procesie cywilnym w 1967. Pracował jako adiunkt w Zakładzie Postępowania Cywilnego. W 1969 ukończył kurs prawa porównawczego w Strasburgu. Od 1970 do 1976 był członkiem Komisji Prawa Cywilnego przy Wrocławskim Zarządzie Okręgu ZPP. W 1974 na podstawie monografii Odwołalność czynności procesowych w sądowym postępowaniu cywilnym nadano mu stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie postępowania cywilnego.
W latach 1974–1981 był prodziekanem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego, a także zastępcą przewodniczącego Rady do spraw Młodzieży oraz członkiem rektorskiej Komisji do spraw Dydaktyki. W 1975 został powołany na stanowisko docenta, a od 1987 do 1990 był zastępcą dyrektora Instytutu Prawa Cywilnego. W 1981 został członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1986 powołany na członka Komisji do spraw Reformy Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Był doradcą Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na Śląsku Opolskim. Mianowany profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego w 1990. Zmarł 8 września 1992 we Wrocławiu.
Życie prywatne Był żonaty. Miał dwie córki: Justynę i Urszulę.
Odznaczenia i wyróżnienia Odznaka „Zasłużony dla Miasta Opola” (1974) Złota Odznaka Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego (1975) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1975) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1980) Złoty Krzyż Zasługi (1982)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Prudniku Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Zrzeszenia Prawników Polskich Kategoria:Członkowie Związku Nauczycielstwa Polskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zmarli w 1992