Uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy Uznanie powództwa w polskim procesie cywilnym w 1967. Pracował jako adiunkt w Zakładzie Postępowania Cywilnego. W 1969 ukończył kurs prawa porównawczego w Strasburgu. Od 1970 do 1976 był członkiem Komisji Prawa Cywilnego przy Wrocławskim Zarządzie Okręgu ZPP. W 1974 na podstawie monografii Odwołalność czynności procesowych w sądowym postępowaniu cywilnym nadano mu stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie postępowania cywilnego.

W latach 1974–1981 był prodziekanem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego, a także zastępcą przewodniczącego Rady do spraw Młodzieży oraz członkiem rektorskiej Komisji do spraw Dydaktyki. W 1975 został powołany na stanowisko docenta, a od 1987 do 1990 był zastępcą dyrektora Instytutu Prawa Cywilnego. W 1981 został członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1986 powołany na członka Komisji do spraw Reformy Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Był doradcą Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na Śląsku Opolskim. Mianowany profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego w 1990. Zmarł 8 września 1992 we Wrocławiu.

Życie prywatne Był żonaty.