Harpactea spirembolus – gatunek pająka z rodziny komórczakowatych. Endemit Grecji.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2011 roku przez Anthony’ego Russella-Smitha na łamach „Bulletin de la Société Royale Belge d'Entomologie” w publikacji współautorstwa Roberta Bosmansa. Jako miejsce typowe wskazano górę Pelenion na greckiej wyspie Chios. Epitet gatunkowy odnosi się do spiralnie skręconego embolusa.
Morfologia Holotypowy samiec ma ciało długości 4 mm przy prosomie długości 1,6 mm i szerokości 1,3 mm.
Karapaks jest jasnokasztanowobrązowy z ciemniejszym obrzeżeniem części przedniej i bardzo niewyraźnym punktowaniem. Dystans między oczami przednio-środkowej pary wynosi mniej niż połowa ich średnicy. Jamka karapaksu jest krótka i płytka. Jasnokasztanowobrązowe szczękoczułki mają siedem poprzecznych listewek na powierzchniach grzbietowych oraz po dwa zęby na krawędziach przednich i po dwa mniejsze na tylnych. Warga dolna jest dwukrotnie dłuższa niż szersza i jasnokasztanowobrązowa. Tak samo ubarwione sternum ma owalny kształt i obwódkę z długich szczecinek.
Odnóża mają jasnokasztanowobrązowy kolor z nieco ciemniejszymi udami. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to IV, I, II, III. Pierwsza para ma na udach po dwa kolce przednio-boczne, druga ma na nich po trzy lub cztery takie kolce, trzecia od sześciu do dziewięciu kolców grzbietowych, a ostatnia cztery lub pięć kolców grzbietowych. Spośród rzepek tylko trzecia para dysponuje pojedynczym kolcem grzbietowym.
Bladoszarą opistosomę (odwłok) z wierzchu gęsto porastają ciemne szczecinki.
Samcze nogogłaszczki cechują się o około połowę węższym niż dłuższym bulbusem z bardzo cienkim, korkociągowato skręconym i na szczycie zaostrzonym embolusem. Szczupły, igłowaty, delikatnie zakrzywiony konduktor sięga połowy długości embolusa.
Ekologia i występowanie Pająk odnaleziony na rzędnych 650 m n.p.m. Zasiedla górską fryganę na wapiennym podłożu oraz suchą fryganę z udziałem rozproszonych egzemplarzy sosny kalabryjskiej na pobrzeżach ziołorośli. Dorosłe samce obserwowano od marca do maja.
Gatunek palearktyczny, endemiczny dla greckiej wyspy Chios.
Przypisy
Kategoria:Komórczakowate Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Fauna endemiczna Grecji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2011 roku