Felicidad Leiwamal Taman Ogumoro (ur. 1 września 1949 na Saipan, zm. 3 stycznia 2024) – północnomariańska polityczka. Jedna z dwóch pierwszych kobiet wybranych do parlamentu Marianów Północnych, w którym zasiadała w latach 1978–1981 oraz ponownie w latach 2010–2017 (od 2010 roku do 2013 roku jako jego wiceprzewodnicząca).
Życiorys Felicidad Leiwamal Taman Ogumoro urodziła się 1 września 1949 roku na wyspie Saipan. Była najstarszą z ósemki rodzeństwa. Ukończyła edukację podstawową i średnią w . Szkołę ukończyła w 1968 roku jako najlepsza uczennica w swoim roczniku. Wbrew tradycji, która wymagała od kobiet w jej wieku pójście za mąż, rozpoczęła studia na w Kansas w Stanach Zjednoczonych. Wyjazd za granicę był możliwy dzięki stypendium przyznawanemu przez Kongres Mikronezji. W 1973 roku ukończyła studia z dyplomem Bachelor of Arts na kierunku socjologia. Po studiach powróciła na Saipan i została przewodniczącą Saipan Women's Association. Wspólnie ze swoim mężem, Francisco T. Uludong, założyła firmę zajmującą się public relations i konsultingiem.
Z powodzeniem wystartowała w . Została jedną z dwóch kobiet wybranych do parlamentu w historii terytorium. Miejsce w parlamencie objęła w styczniu 1978 roku. Została wybrana przewodniczącą Komitetu ds. zdrowia, edukacji i opieki społecznej oraz wiceprzewodniczącą Komitetu ds. budżetowania. Obie te pozycje zajmowała do końca swojej drugiej kadencji w parlamencie, do 1981 roku.
W sierpniu 1982 roku rozpoczęła pracę w organizacji pozarządowej Northern Mariana Islands Catholic Social Services (CSS). W 1984 roku została kierowniczką CSS. Pod jej zarządem organizacja stała się największą prywatną organizacją społeczną w Marianach Północnych oraz w Mikronezji. W 1985 roku, wspólnie ze swoim mężem rozpoczęła pracę nad opublikowaniem Pacific World Directory. Pieniądze na tę inicjatywę uzyskali od władz Marianów Północnych, projekt kosztował 200 000 dolarów amerykańskich.
Powróciła do parlamentu po , uzyskując mandat z trzeciego okręgu wyborczego. Została zaprzysiężona 11 stycznia 2010. Tego samego dnia została jednogłośnie wybrana wiceprzewodniczącą parlamentu. Była członkinią 17., 18. i 19. kadencji parlamentu. Funkcję wiceprzewodniczącej przestała pełnić w styczniu 2013 roku. W 2015 roku była przewodniczącą Komitetu ds. edukacji oraz Komitetu ds. zdrowia i opieki społecznej. Nie ubiegała się o reelekcję w wyborach w 2016 roku, kończąc swoją kadencję w styczniu 2017.
Zmagała się z rakiem otrzewnej. Zmarła 3 stycznia 2024 w wieku 74 lat.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Północnomariańscy politycy Kategoria:Zmarli w 2024