Pułk podczaszego halickiego Szymona Baworowskiego – oddział koronny autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1710 Walna Rada Warszawska ustaliła liczbę husarii w Koronie na 2080 ludzi, pancernych na 6000 ludzi, a lekkich na 1600 ludzi. Zgodnie z tym etatem pułk podczaszego halickiego Szymona Baworowskiego powinien posiadać 300 pancernych. Stan faktyczny wynosił 231 pancernych.
Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska koronnego przewidywał zmniejszenie jazdy koronnej w husarii do 1000 koni, w pancernej do 4000 koni i w lekkiej do 1000 koni. Komput likwidował jej podział na wiele stosunkowo słabych liczebnie pułków i pozostawiał jedynie cztery (królewski, królewicza, buławy wielkiej koronnej i buławy polnej koronnej). Pułk podczaszego halickiego został rozwiązany.
Struktura organizacyjna Skład w 1709:
Pancerni sześć chorągwi po 50 koni Razem w pułku: 6 chorągwi − 300 koni
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Pułki koronne w dobie wojny północnej Kategoria:Oddziały jazdy ciężkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Pułki autoramentu narodowego Kategoria:Baworowscy herbu Prus II Kategoria:Polskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1717