Elżbieta Kotarska (ur. 16 sierpnia 1935 w Warszawie, zm. 30 lipca 2016 tamże) – polska dziennikarka i pisarka.
Życiorys Córka Władysława Kotarskiego i Apolonii z domu Jasieńskiej. Wybuch wojny zastał rodzinę w Łucku. Jej ojciec został stracony we Lwowie w 1941 przez NKWD, matka z córką została zesłana do Kazachstanu, gdzie w 1942 zmarła na tyfus. Elżbietę w sowieckiej ochronce odnaleźli krewni i w 1946 przywieźli do Polski.
W latach 1949–1953 była uczennicą Liceum Sióstr Niepokalanek w Szymanowie. W 1957 ukończyła geografię na Uniwersytecie Warszawskim, pracowała w Instytucie Geografii Polskiej Akademii Nauk, a następnie w redakcji „Światowida” i „Kontynentów”. W stanie wojennym współpracowała z miesięcznikiem „Gościniec”, w 1989 została redaktorką Rzeczpospolitej, następnie Gazety Wyborczej. Interesowała ją sztuka ludowa. Odwiedzała twórców ludowych, których historie przedstawiła w książce pt. Artyści spod strzechy. Interesowała się również historią XX wieku. W połowie lat 90. jeździła do Lwowa, była pierwszą Polką, której udostępniono materiały NKWD dotyczące procesu czternastu, w którym sądzono i skazano na śmierć czternastu ludzi ze sztabu Związku Walki Zbrojnej, wśród nich jej ojca.
Nagrody i wyróżnienia W 1998 otrzymała Nagrodę Klio za książkę pt. Proces czternastu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Lista publikacji w Bibliotece Narodowej
Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2016