Stanisław Targowski (ur. 27 kwietnia 1893 w Zawierciu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major broni pancernych Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Karola i Marii z Gregorackich urodzony 27 kwietnia 1893 w Zawierciu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej. Był bratem Wiktora (ur. 1891), komisarza Policji Państwowej i Franciszka Mieczysława (ur. 1895), podpułkownika piechoty Wojska Polskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari. Po ukończeniu sześciu klas gimnazjum w Częstochowie podjął pracę w biurze handlowym.

13 kwietnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 10 kompanii 6 pułku piechoty i brał udział w jego wszystkich bitwach. Wyróżnił się 29 października 1915 w ataku na Kamieniuchę oraz w grudniu 1915 w walkach pod Optową na Wołyniu. We wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari podpisanym przez byłego dowódcę 6 pp, generała podporucznika Mieczysława Norwida-Neugebauera stwierdzono:

Od 1 marca 1916 uczestniczył w kursie Szkoły Podchorążych. 1 maja 1916 został mianowany chorążym piechoty. 7 maja 1917 został przydzielony do Obozu Ćwiczeń Wojsk Polskich Nr 6 w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w Beniaminowie.

W listopadzie 1918 został dowódcą kompanii w 8 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. 7 stycznia 1919 pod Kulikowem został ciężko ranny w nogę. W czasie pobytu w szpitalu w Żółkwi dostał się do ukraińskiej niewoli. Po pięciu miesiącach udało mu się zbiec z niewoli. Po powrocie został przydzielony do batalionu zapasowego 8 pp Leg. Latem 1920 na czele batalionu alarmowego 8 pp Leg., walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej pod Lubartowem i Chełmem.

Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do korpusu oficerów samochodowych i wcielony do 2 dywizjonu samochodowego w Lublinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 27. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W kwietniu 1926 został przeniesiony do 10 dywizjonu samochodowego w Przemyślu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. Z dniem 1 lipca 1928 został przeniesiony służbowo do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. Z dniem 1 grudnia 1928 został przesunięty do Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Inżynierii (później Kierownictwo Zaopatrzenia Technicznego) w Warszawie. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Biura Badań Technicznych Broni Pancernych na stanowisko kierownika działu warunków technicznych. Z dniem 30 września 1937 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie przy ul. Powązkowskiej 7 m. 13.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 3324).

Był kawalerem, dzieci nie miał.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6348 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz drugi, trzeci i czwarty „za udział w b. Legionach Polskich”) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych Odznaka „Znak Pancerny” nr 904 – 11 listopada 1935 pruski Srebrny Medal Zasługi Wojennej II klasy (dla żołnierzy) na wstążce Krzyża Żelaznego. Srebrny Medal Waleczności 1 klasy dwukrotnie.

Upamiętnienie 13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej – certyfikat z numerem 1.

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Internowani w Beniaminowie Kategoria:Majorowie broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych Kategoria:Odznaczeni odznaką „Znak Pancerny” Kategoria:Oficerowie 2 Dywizjonu Samochodowego Kategoria:Oficerowie 8 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1915–1917)