Nikoje (lit. Nikaja) – osada na Litwie, w okręgu uciańskim, w rejonie malackim, w gminie Janiszki.
Historia W czasach zaborów zaścianek w gminie Janiszki, w powiecie wileńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczył 13 mieszkańców, 17 dziesięcinГошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 84Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84.000.
W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Podbrodzie.
W 1931 w 2 domach zamieszkiwało 19 osób.
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Korkożyszkach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Ornianach.
W 1938 roku zaścianek należał do gromady Purwiniszki, gminy PodbrodzieRozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr. 14, s. 423.
Nad jeziorem Gołgna, obok miejscowości była umiejscowiona strażnica KOP „Nikoje”. W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku popolicyjnymKomunikaty dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza z lat 1927 (z uzupełnieniami i poprawkami), 1928, 1932, 1934 (z uzupełnieniami i poprawkami) i 1938 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin. (sygn.177/143 do 177/149.).
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR. Od 1991 roku w Republice Litewskiej.
Przypisy
Kategoria:Zaścianki w powiecie święciańskim (II Rzeczpospolita) Kategoria:Miejscowości w rejonie malackim