thumb|Rycina według rysunku Vilhelma Pedersena Ostatnia perła (, ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w przekładzie na język angielski w lutym 1853 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka o Ostatniej perle została po raz pierwszy opublikowana wraz z innymi dziewiętnastoma utworami w przekładzie na angielski w lutym 1853 roku w antologii A Poet’s Day Dreams. Zbiór wydało w Londynie wydawnictwo . Baśnie przetłumaczyła . W katalogu dzieł Andersena autorstwa angielski zbiór opatrzony jest numerem 319. Baśń w swej oryginalnej duńskiej wersji została wydana po raz pierwszy w listopadzie 1853 roku w Almanak eller Huuskalender for 1854.
Autorem pierwszych ilustracji do baśni Ostatnia perła był Vilhelm Pedersen. Ryciny według rysunków Pedersena sporządził .
Przekłady Baśń została przetłumaczona na szereg języków europejskich, m.in. na: niemiecki, hiszpański, niderlandzki i rosyjski.
Historia tłumaczeń baśni na język polski sięga początku lat trzydziestych XX wieku: 1931 – Ostatnia perła: 1938 – Ostatnia perła: 2006 – Ostatnia perła: Bogusława Sochańska (tłum.), Baśnie i opowieści. T. II: 1852–1862, Poznań (z oryginału duńskiego).
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej oraz wersji duńskiej w wydaniu z 1855.
Przedstawiony zostaje bogaty i szczęśliwy dom, w którym rodzi się syn. Matka i dziecko czują się dobrze, a wszyscy domownicy są radośni. Sypialnia jest przytulna, półmroczna, z ciężkimi jedwabnymi zasłonami. Przy łóżku stoi duch opiekuńczy domu. Nad dzieckiem jaśnieje sieć gwiazd jakby pereł szczęścia. Dobre wróżki obdarowują noworodka zdrowiem, bogactwem, szczęściem i miłością. Duch opiekuńczy uważa, że wszystkie dary zostały już ofiarowane. Anioł stróż dziecka zaprzecza i mówi o brakującej ostatniej perle. Wyjaśnia, że potężna wróżka przynosi swój dar dopiero po upływie czasu. Ta wróżka odwiedza każdego człowieka, bogatego i biednego. Duch i anioł postanawiają razem wyruszyć do miejsca przebywania wróżki po brakującą perłę.
Lecą do ponurego, cichego domu z pustymi korytarzami, gdzie wróżka chwilowo przebywa. Na środku podłogi stoi otwarta trumna z ciałem młodej kobiety. Świeże róże przykrywają jej ciało, odsłaniając jedynie dłonie i spokojną, uświęconą twarz. Przy trumnie stoją mąż i dzieci. Rodzina w milczeniu żegna zmarłą, a mąż całuje jej bezwładną dłoń. Ciężkie łzy spadają na podłogę, cisza oddaje ogrom bólu. Bliscy odchodzą w ciszy, tłumiąc szloch. Obcy ludzie zamykają trumnę i wbijają gwoździe, a uderzenia ranią serca. Duch pyta anioła, dokąd go prowadzi, bo nie widzi tu dobrej wróżki. Anioł wskazuje kąt i mówi, że tu przebywa w tej świętej godzinie, to uosobiona Żałoba. Jej paląca łza spada na kolana, staje się perłą i jaśnieje jak siedmiobarwna gwiazda. Anioł wyjaśnia, że „perła żalu” łączy ziemię z niebem i daje duszy skrzydła by wzleciała ku ostatecznemu spełnieniu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Ostatnia perła” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1853