Święty Dyzybod (ur. ok. 619, zm. ok. 674) – irlandzki mnich i pustelnik, o którym po raz pierwszy wspomniano w martyrologium Hrabana Maura (IX w.). Hildegarda z Bingen około 1170 roku spisała żywot mnicha, zatytułowany Vita Sancti DisibodiThree Lives and a Rule: the Lives of Hildegard, Disibod, Rupert, with Hildegard's Explanation of the Rule of St. Benedict. Tłumaczenie: Priscilla Throop. Miejsce wydania: Charlotte, VT; wydanie: 2, wydawnictwo: MedievalMS, rok wydania: 2010.). Jego wspomnienie przypada 8 września.
Życiorys Urodził się jako syn jednego z pomniejszych wodzów w Irlandii. W wieku trzydziestu lat został wyświęcony, a wkrótce potem wybrany na następcę niedawno zmarłego biskupa. Po wielu latach, zniechęcony brakiem zainteresowania ze strony ludu, zrezygnował i postanowił wyjechać za granicęStephen, Leslie, ed. (1888). "Disibod". Dictionary of National Biography. Vol. 15. London: Smith, Elder & Co.. Według Vita sancti Disibodi autorstwa św. Hildegardy, Dyzybod przybył do Imperium Franków w 640 roku jako misjonarz, w towarzystwie trzech swoich uczniów: Giswalda, Klemensa i Salustiusza. Działali w Wogezach i Ardenach, aż Dyzybod, za sprawą snu, zbudował celę u zbiegu rzek Nahe i Glan, gdzie później powstał klasztor Disibodenberg.
Jego działalność miała miejsce w drugiej połowie VII wieku; choć Dyzybod wiódł życie pustelnika, miał liczną wspólnotę, która na wschodnich zboczach wzgórza budowała domki na wzór irlandzki, wyglądem przypominające uleGrattan-Flood, William. "St. Disibod." The Catholic Encyclopedia. Vol. 5. New York: Robert Appleton Company, 1909. Uważa się, że przed przybyciem Dyzyboda wzgórze było już miejscem celtyckiej świątyni. Często pragnął on mianować przywódcę wspólnoty, lecz mnisi stanowczo protestowali przeciwko temu.
Posiadłość, nazwana Disibodenberg, przeszła potem we władanie biskupów mogunckich, a następnie stała się siedzibą znacznego opactwa, które będzie miało swą długą i powikłaną historię. Sam Dyzybod dobrze zaświadczony jest w dokumentach, natomiast Vita, napisana znacznie później przez św. Hildegardę z Bingen, nie przedstawia wartości historycznej. W Palatynacie i w Nadrenii wspominają go w dniu 8 lipcahttps://deon.pl/imiona-swietych/dyzybod,2447. Legenda dopowiada, że kiedy Dyzybod wbił tutaj swoją pasterską laskę, wokół pojawiły się pędy winogronhttps://kosciol.wiara.pl/doc/579144.Piorko-znad-Renu-sw-Hildegarda-z-Bingen#google_vignette.
Przypisy
Linki zewnętrzne "St. Disen, or Disibode, of Ireland, Bishop and Confessor", Butler's Lives of the Saints
Kategoria:Zmarli w VII wieku Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Pustelnicy