Bruchidius auratopubens – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny strąkowcowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2007 roku przez Alexa Delobela na łamach czasopisma „Genus”. Jako lokalizację typową wskazano Samba Dia w senegalskim regionie Fatick. Takson ten pojawiał się w literaturze pod obecną nazwą już od 1978 roku, jednak bez formalnego opisu. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „złociście owłosiony”.
Morfologia Chrząszcz o jajowatym w zarysie ciele długości od 2,7 do 4,2 mm i szerokości od 1,3 do 1,8 mm. Oskórek ma ubarwienie żółtawoczerwone, bledsze na czułkach i odnóżach. Porastające go gęsto łuskowate włoski na wierzchu ciała są brudnożółte (u samic miejscami beżowe), a na spodzie białawe.
Głowa jest krótka, o wyłupiastych oczach, szerokiej twarzy i bardzo krótkich, niedochodzących ku tyłowi do tylnej krawędzi przedplecza czułkach z prawie walcowatymi czterema pierwszymi członami, krótszymi niż na szczycie szerszymi członami od szóstego do dziesiątego i owalnym członie ostatnim.
Dzwonkowate, najszersze u nasady przedplecze ma rzadziej rozmieszczone punkty grube i bardzo gęsto rozmieszczone między nimi punkty drobne. Pokrywy są około 1,1 raza dłuższe niż wspólnie szerokie, po bokach lekko wypukłe, o bardzo wąskich rzędach części dyskowej, zaopatrzone w wyraźne ząbki na przedzie trzeciego i czwartego międzyrzędu. Odnóża ostatniej pary mają zaopatrzone na spodniej krawędzi w przedwierzchołkowy, ostry ząbek i wklęśnięcie za nim, rozdęte uda o szerokości 1,6 raza większej niż ud pary poprzedniej oraz silnie ku szczytowi rozszerzone golenie z kompletnymi listewkami grzbietowo-pośrodkowymi i bocznymi oraz ograniczonymi do części nasadowej listewkami brzusznymi.
Pygidium samca jest owalne i prawie płaskie, samicy zaś dłuższe, tarczowate i całkiem spłaszczone. Genitalia samca mają silny, wzdłużny kil na rozpórce tegmenu, środkowy płat edeagusa z półkolistą walwą brzuszną o szerokim wierzchołku z licznymi narządami zmysłowymi, a endofallusem zaopatrzonym w liczne, małe kolce w części wierzchołkowej oraz krótkie szczecinki w części nasadowej. Boczne płaty edeagusa są szeroko rozstawione, wcięte do 0,8 długości.
Ekologia i występowanie Owad ten przechodzi rozwój w nasionach Faidherbia albida, Acacia macrostachya i Acacia schweinfurthii.
Gatunek afrotropikalny, znany z Senegalu, Mauretanii, Mali, Burkina Faso, Nigru, Kamerunu, Sudanu i Zimbabwe.
Przypisy
Kategoria:Stonkowate Kategoria:Chrząszcze Burkina Faso Kategoria:Chrząszcze Kamerunu Kategoria:Chrząszcze Mali Kategoria:Chrząszcze Mauretanii Kategoria:Chrząszcze Nigru Kategoria:Chrząszcze Senegalu Kategoria:Chrząszcze Sudanu Kategoria:Chrząszcze Zimbabwe Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2007 roku