mały|Fragment książki Ernsta Lemmermanna „Algen I. (Schizophyceen, Flagellaten, Peridineen)”. Peridinium willei oznaczone numerami 10–13 Peridinium willei – gatunek bruzdnic występujących w wodach słodkich.
Budowa Gatunek jednokomórkowy, dość zmienny morfologicznie. Komórki zwykle mają formę monadalną, czyli uwicioną, ale zdarzają się też osobniki bez wici, czyli kokalne. Mają kształt z grubsza elipsoidalny, zwykle szerszy niż dłuższy, nieco spłaszczony grzbietobrzusznie, czasem prawie kulisty. Typowe wymiary to 50–60 μm. Komórki z reguły okryte są celulozowym pancerzykiem (teką) o wieczku większym od denka. Zgodnie z ogólnym układem u przedstawicieli rodzaju Peridinium liczba tarczek pancerzyka wygląda następująco: na denku są 2 szczytowe dolne (antapikalne) otoczone 5 okrężnymi tylnymi (postekwatorialnymi), a na wieczku są 4 szczytowe (apikalne) i do trzech tarczek dodatkowych czyli pośrednich (interkalarnych) i 6-7 tarczek okrężnych górnych (preekwatorialnych). Układ tarczek notacji Kofoida to: 4′, 3a, 7′′, 5c, 5s, 5′′′, 2′′′′. Na wieczku układ jest symetryczny, choć prawa tarczka 7′′ jest zauważalnie większa od lewej 1′′, a prawa 4′ od lewej 2′. Tarczki te są sześciokątne. Szczytowa tarczka 1′ deltoidalna lub wachlarzowata, lekko przesunięta w prawo. Trzecia tarczka szczytowa pięciokątna. Tarczki interkalarne 1a i 3a podobnego kształtu, ułożone w linii z tarczką 3′. Czasami któraś z nich większa lub mniejsza od pozostałych. Tarczka interkalarna 2a duża – o rozmiarze dorównującym tym trzem płytkom łącznie. Ściana komórkowa pokryta areolami zawierającymi po jednym lub dwa pory. Brak jest złożonego poru szczytowego. Bruzda okrężna lewoskrętna, o spadku przeciętnie odpowiadającym jej szerokości (sięgającym od połowy do trzykrotności szerokości). Bruzda podłużna o szerokości średnio 1 μm rozciąga się od denka do wieczka. Jej tarczki Sa i Sd o podobnym rozmiarze, nieco mniejsze od Sp. Tworzą jedną linię, zakrywając tarczkę Ss. Tarczki denka (1′′′′ i 2′′′′) nieco rzadziej równe, częściej zaś asymetryczne, gdy druga nieco większa od pierwszej. Lewa tarczka 1′′′ zwykle większa od prawej tarczki 5′′′. Skrzydełka są wzmocnione grzebieniem drobnych żeberek. Rzadziej rozłożone są podobne skrzydełka wokół bruzd denka. Grzebienie są bezbarwne i mają wysokość 1,5-4 μm. Przednia część pancerzyka pokryta jest również guzkami. Tarczki pokryte siateczkowatą ornamentacją. Zdarzają się osobniki o nieco odmiennych proporcjach tarczek. Spotykane są też osobniki z inną liczbą tarczek i szwów. Odchylenia od typowej tabulatury częściej widoczne na wieczku. Obie wici wystają ze skrzyżowania bruzdy poprzecznej i podłużnej.
Komórki na obrzeżach zawierają liczne dyskowate chloroplasty w różnych odcieniach brązu. Materiały zapasowe tworzą pomarańczowe do czerwonego skupienie. Jądro komórkowe półksiężycowate, położone poziomo w centralnej części komórki, zawiera około 45–90 chromosomów. Plamka oczna obecna.
Komórki po śmierci przybierają barwę szarą, do srebrzystej. Gatunki podobne Podobny układ tarczek ma Peridinium volzii. W XX w. trwała dyskusja, czy są to odrębne gatunki. Peridinium volzii zwykle ma mniejszą pierwszą tarczkę apikalną, ponadto ma węższy zakres tolerancji ekologicznej.
Biologia Procesy płciowe są rzadko obserwowane. Przyjmuje się, że jest to gatunek homotaliczny. Sugerowane jest, że procesy płciowe inicjowane są przy niedoborze źródeł azotu. Rozmnażanie przez podział ma charakter mitozy z opuszczeniem przez komórki potomne pancerzyka komórki rodzicielskiej (). Zróżnicowanie genetyczne nie przekłada się na zróżnicowanie morfologiczne i zwykle nie ma związku z regionem występowania.
Ekologia Element fitoplanktonu. Gatunek słodkowodny, rzadziej zasiedlający wody słonawe. Eurytopowy, występuje od wód kwaśnych (ph 4) po lekko zasadowe (pH 8). Może powodować zakwity wód.
Peridinium willei stwierdzono w różnych miejscach świata z wyłączeniem Antarktydy.
Systematyka Gatunek opisał Hartvig Huitfeldt-Kaas w 1900 roku, a opis zmodyfikował w 1920. Miejscem typowym jest Norwegia. Na podstawie morfologii, głównie układu szwów, wyróżniono kilka form lub odmian. Lindemann opisał formy lineatum, sphaericum i stagnale. Opisano też nowe gatunki później uznane za synonimy. Peridinium alatum miał się odróżniać wyraźnymi skrzydełkami apikalnymi i antapikalnymi. Podział tarczek precingularnych miał charakteryzować P. willei var. carinthiacum. Wyróżniana była też P. willei var. geniculatum. W analizie Ahmadpura i in. potwierdzono zasadność wyróżniania form morfologicznych: Peridinium willei f. sphaericum Er.Lindem. 1920 z miejscem typowym w Lesznie i Peridinium willei f. sphaericum Er.Lindem. 1920 z tym samym miejscem typowym.
Przypisy
Kategoria:Bruzdnice