Ignacy Michał Ozdowski (ur. 29 stycznia 1895 w Inowrocławiu, zm. 27 października 1934 w Tarnopolu) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Stanisława (1868–1924), ogrodnika, i Franciszki z Czubaczyńskich (1872–1939) urodzony 29 stycznia 1895 w Inowrocławiu, ówczesnym mieście powiatowym rejencji bydgoskiej. Uczył się w niemieckim gimnazjum w Gnieźnie, gdzie zdał maturę. W trakcie nauki należał do tajnych kółek samokształceniowych. 11 listopada 1914 został wcielony do armii niemieckiej. W czasie I wojny światowej walczył na froncie bałkańskim. W 1918, po rewolucji listopadowej w Niemczech, przyjechał do Miłosławia.
15 stycznia 1919 wstąpił do 3 pułku artylerii polowej wielkopolskiej, późniejszego 14 pułku artylerii polowej wielkopolskiej. Początkowo pełnił funkcję instruktora w szkole podoficerskiej, a później wyruszył na front jako dowódca 8 baterii. Wyróżnił się 16 i 17 września 1920 w walce pod wsią Laskowo. 2 grudnia 1920 podpułkownik Leon Dębski w zastępstwie dowódcy 14 pap sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 14 pap na stanowisku dowódcy 8 baterii. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. W październiku 1921 razem z dowodzoną przez siebie baterią został przeniesiony do nowo sformowanego 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 32. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do 14 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku. W grudniu 1929 został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej w Kamionce Strumiłowej. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza dywizjonu. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 12 pułku artylerii lekkiej w Tarnopolu na stanowisko dowódcy I dywizjonu. 27 października 1934 w Tarnopolu popełnił samobójstwo. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Mikulinieckim.
23 kwietnia 1930 w Białymstoku ożenił się z Marią (Metelą) Matylewską, z którą miał syna Michała (1932–2010), księdza kanonika, długoletniego proboszcza parafii pw. Krzyża Świętego w Grabówce.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2326 – 19 lutego 1922 Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kwatermistrzowie oddziałów artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Inowrocławiu Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 12 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 13 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Oficerowie 14 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Oficerowie 25 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Mikulinieckim w Tarnopolu Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1934