Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 14 pap na stanowisku dowódcy 8 baterii. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. W październiku 1921 razem z dowodzoną przez siebie baterią został przeniesiony do nowo sformowanego 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 32. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do 14 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku. W grudniu 1929 został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej w Kamionce Strumiłowej. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza dywizjonu. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 12 pułku artylerii lekkiej w Tarnopolu na stanowisko dowódcy I dywizjonu. 27 października 1934 w Tarnopolu popełnił samobójstwo.