Bolesław Rogowski (ur. 27 listopada 1892 w Jeziernej, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, oficer, urzędnik, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Mariana i Emilii z Lewińskich urodzony 27 listopada 1892 w Jeziernej, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii.. W 1912 ukończył gimnazjum we Lwowie i podjął pracę w tamtejszej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Działał w organizacji strzeleckiej.
4 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 pułku piechoty. Wziął udział w kampanii kieleckiej, bitwie pod Laskami (22–26 października 1914) i Łowczówkiem (22–26 grudnia 1914), a wiosną 1915 w walkach nad Nidą. Jako żołnierz 5 kompanii V batalionu I Brygady leczył się co najmniej od 8 czerwca do 10 sierpnia 1915 w Szpitalu Rezerwowym nr 1 w Wiedniu, a następnie w Domu Rekonwalescentów Furth Eichgraben. Później został przeniesiony do 1 pułku artylerii. 9 kwietnia 1917 odnotowany w Komisariacie Werbunkowym do WP we Włocławku i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917), aresztowany i osadzony w więzieniu w Przemyślu. Po uwolnieniu wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i został przydzielony do 2 pułku piechoty. Wziął udział w bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918), a następnie w szeregach 5 baterii artylerii II Korpusu Polskigo w Rosji walczył w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Uniknął niemieckiej niewoli, przedostał się do Białej Cerkwi, gdzie rozpoczął służbę w Polskiej Organizacji Wojskowej. W styczniu 1919 wrócił do Polski.
4 marca 1919 został przyjęty z dniem 1 lutego 1919 do Wojska Polskiego jako chorąży byłych Legionów Polskich i byłego II Korpusu Polskiego w Rosji i mianowany podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 908.. Został przydzielony do kompanii szturmowej 31 pułku piechoty. Następnie pełnił funkcję instruktora w pułkowej szkole podoficerskiej. W sierpniu 1919 objął dowództwo kompanii w 31 pp. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. Na froncie przebywał do października 1920. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w 31 pp. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 31 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1209. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce.
Po zwolnieniu z wojska zatrudnił się w Fabryce Wyrobów Tekturowych we Lwowie, w charakterze kierownika biura. Po likwidacji fabryki wyjechał do Francji. W lutym 1926 zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej, w której służył przez pięć lat. 25 lutego 1931 przyjechał z Marsylii do Poznania i zameldował się na ul. Kolejowej. 14 kwietnia 1932 wyjechał do Zawiercia. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Zawiercie i posiadał przydział w rezerwie do 27 pułku piechoty w Częstochowie. Później przeprowadził się do Ciechanowa, a następnie do Kołomyi, gdzie pracował w ubezpieczalni społecznej. Posiał wówczas przydział w rezerwie do Oficeerskiej Kadry Okręgowej Nr VI.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 035/3 z 16 kwietnia 1940). Między 20 a 22 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
11 stycznia 1932 ożenił się z Janiną Fojt (ur. 14 kwietnia 1902 w Wysokiej).
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitanaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 24 grudnia 1921 „za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.” Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986. Medal Zwycięstwa – 12 grudnia 1921
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polska Organizacja Wojskowa Kategoria:Ludzie związani z Kołomyją Kategoria:Ludzie związani z Zawierciem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 27 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 31 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Oficerowie 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy w Legii Cudzoziemskiej Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Laskami i Anielinem 1914 Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Łowczówkiem 1914 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Żołnierze II Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918