Granville Richard Seymour Redmond (ur. 9 marca 1871 w Filadelfii, zm. 24 maja 1935 w Los Angeles) – amerykański malarz pejzażysta, przedstawiciel tonalizmu oraz kalifornijskiego nurtu impresjonizmu amerykańskiego, jeden z najbardziej znanych głuchych artystów przełomu XIX i XX wieku. W wyniku szkarlatyny przebytej w dzieciństwie utracił słuch; kształcił się w instytucjach dla głuchych w Kalifornii oraz uczył się malarstwa w Académie Julian w Paryżu. Znany jest przede wszystkim z nastrojowych pejzaży Kalifornii, zwłaszcza przedstawień pól maków i wybrzeża Pacyfiku. Od 1918 roku współpracował z Charliem Chaplinem jako aktor epizodyczny, pantomimista i konsultant języka migowego, inspirując rozwój ekspresji aktorskiej w kinie niemym. W 1926 roku wystąpił w filmie You’d Be Surprised w reżyserii Arthura Rossona — jednym z najwcześniejszych hollywoodzkich filmów, w których głuchy aktor zagrał postać głuchą. Był malarzem leworęcznym.
Wczesne lata i edukacja Granville Redmond urodził się 9 marca 1871 roku w Filadelfii jako Granville Richard Seymour Redmond, pierwsze z pięciorga dzieci Charlesa Clawsona Redmonda (1847–1920) i Elizabeth „Lizzie” Ann Buber (1850–1914). W 1873 roku przeszedł szkarlatynę, w wyniku której w wieku około dwóch i pół roku utracił słuch. Rok później jego rodzina przeniosła się do San Jose w stanie Kalifornia.
2 stycznia 1879 roku rozpoczął naukę w California Institution for the Education of the Deaf and Dumb, and the Blind w Berkeley (obecnie California School for the Deaf we Fremont). Studiował rysunek i pantomimę pod kierunkiem malarza i fotografa Theophilusa Hope’a d’Estrelli. W 1885 roku uczył się rzeźby u Douglasa Tildena.
W listopadzie 1887 roku zapisał się na sobotnie zajęcia rysunku w California School of Design w San Francisco. W latach 1888–1891 aktywnie uczestniczył w debatach w języku migowym oraz występach pantomimicznych organizowanych przez szkolne stowarzyszenie De l’Epee Literary Society. W 1888 roku występował w pokazach pantomimy w YMCA w San Francisco, pełnił funkcję sierżanta-at-arms w De l’Epee Literary Society oraz wykonywał portrety i rysunki węglem. Rozpoczął również amatorską działalność fotograficzną.
10 czerwca 1890 roku ukończył California Institution; podczas uroczystości końcowej interpretował w języku migowym "stany serca i umysłu — miłość, gniew, głód, nienawiść". Jesienią tego samego roku został wybrany jako jeden z dziewięciu studentów w klasie rysunku Arthura Mathewsa do rywalizacji o najlepszy rysunek z antycznego modelu („Jupiter of Diana”). W grudniu wcielił się w rolę Edypa w serii tableaux vivants inspirowanych tragedią Król Edyp (Oedipus Tyrannus) w California School of Design. W latach 1890–1893 studiował jako student dzienny w California School of Design w San Francisco pod kierunkiem Emila Carla Joullina, Oscara Kunatha, Lee Lasha, Arthura Mathewsa oraz Raymonda Dabb Yellanda. W tym okresie poznał malarza Gottarda Piazzoniego.
W 1891 roku przygotował „Magic Shadow Pantomime Show” w Geyserville w Kalifornii oraz recytował poezję w języku migowym podczas spotkań De l’Epee Literary Society. W 1892 roku wystąpił w romantycznej operze „Bluff King Hall” w Grand Opera House w San Francisco, a także pomagał w prowadzeniu zajęć artystycznych w California Institution. Wiosną 1893 roku ukończył California School of Design. Następnie studiował malarstwo olejne pod kierunkiem Ernesta Peixotta w San Francisco, a później prywatnie w Monterey.
Paryż (1893–1898) W sierpniu 1893 roku zarząd California Institution for the Education of the Deaf and Dumb, and the Blind przyznał mu nieoprocentowaną, dwuletnią pożyczkę w wysokości 600 dolarów z tzw. Durham Fund na dalsze studia artystyczne w Paryżu. 9 listopada opuścił Berkeley i udał się do Nowego Jorku, skąd 16 listopada wyruszył statkiem City of Berlin do Francji. Po postoju w Southampton i przeprawie przez Kanał La Manche dotarł do Hawru, a następnie do Paryża, gdzie przybył 25 listopada.
Zamieszkał wraz ze swoim dawnym nauczycielem i przyjacielem Douglasem Tildenem przy 14 rue du Moulin de Beurre. 6 grudnia 1893 roku zapisał się do Académie Julian, gdzie studiował malarstwo i rzeźbę pod kierunkiem Jean-Joseph Benjamin-Constant, Jean-Paul Laurensa oraz Jules Joseph Lefebvre’a. Wiosną 1894 roku uzyskał pozwolenie na kopiowanie dzieł w Luwrze.
Latem mieszkał i szkicował w Châtenay (przedmieście Paryża), zaprzyjaźniając się z rodziną Prudhomme. Późnym latem wysłał dwa obrazy – The Flight into Egypt oraz Christ Walking on the Sea – do macierzystej instytucji w Kalifornii. Jesienią powrócił do Paryża i dzielił pracownię ze studentem École des Beaux-Arts. W tym samym okresie do stolicy Francji przybył jego przyjaciel Gottardo Piazzoni.
W 1895 roku pracował nad dużym obrazem Matin d’Hiver (Winter Morning) oraz wykonał gipsowe popiersie przeznaczone na Salon. W maju wystawił Matin d’Hiver na Salon des Artistes Français w Grand Palais przy Champs-Élysées. W sierpniu 1895 roku otrzymał kolejne roczne wsparcie (600 dolarów) z Durham Fund na kontynuowanie studiów w Paryżu.
Latem 1896 roku przez dwa miesiące szkicował w Saint-Malo w Bretanii. W tym okresie przegrał znaczną sumę pieniędzy, grając z katolickim księdzem w Saint-Malo, co dodatkowo pogorszyło jego sytuację finansową. Następnie mieszkał i pracował w Saint-Symphorien w departamencie Sarthe (region Kraj Loary). W październiku 1896 roku zarząd kalifornijskiej instytucji odmówił mu dodatkowego wsparcia finansowego w wysokości 250 dolarów.
Jesienią i zimą 1896/1897 powrócił do Paryża i zamieszkał z Piazzonim przy 52 Avenue du Maine, w pobliżu Ogrodu Luksemburskiego. W tym czasie namalował nokturn Poésie du Soir (Evening Poetry) z myślą o Salonie 1897, jednak obraz nie został przyjęty.
W kwietniu 1897 roku zarząd California Institution for the Education of the Deaf and Dumb, and the Blind zatwierdził wypłatę 250 dolarów w ratach na spłatę jego długów i umożliwienie powrotu do Kalifornii. Latem odwiedził wraz z Piazzonim Moret-sur-Loing koło Fontainebleau. Zimą 1898 roku znalazł się w bardzo trudnej sytuacji finansowej; dzięki staraniom Warringa Wilkinsona uzyskał pomoc, a ambasada Stanów Zjednoczonych przekazała mu 150 dolarów na powrót do kraju.
25 marca 1898 roku opuścił Paryż na pokładzie statku SS St. Louis w kierunku Nowego Jorku, skąd udał się koleją Southern Pacific do Los Angeles. 11 kwietnia przybył do Los Angeles i zamieszkał z rodzicami przy 220 South Chestnut Street. Wiosną cierpiał na depresję.
Kariera w Kalifornii (1898–1917) Po powrocie z Paryża w 1898 roku Redmond osiadł w Los Angeles, gdzie wkrótce otworzył własną pracownię. W 1899 roku poślubił Carrie Ann Jean w stanie Illinois, a następnie zamieszkał z rodziną w Kalifornii. W 1900 roku urodził się jego syn Jan Granville Redmond, a w 1906 córka Helen R. Redmond; w 1911 przyszedł na świat drugi syn, Hiram Johnsonville Redmond, nazwany na cześć Hirama Johnsona, późniejszego gubernatora Kalifornii.
Na przełomie XIX i XX wieku Redmond dużo podróżował po zachodnich Stanach Zjednoczonych. Wykonywał szkice dla Santa Fe Railroad, podróżował do Wielkiego Kanionu, Arizony, Nowego Meksyku oraz na wyspę Santa Catalina Island. Malował również w rejonie Monterey, Laguna Beach oraz w hrabstwie San Mateo County.
Współpracował i utrzymywał kontakty artystyczne z malarzami takimi jak Gottardo Piazzoni, Elmer Wachtel i Norman St. Clair. Od początku XX wieku regularnie wystawiał swoje prace w galeriach Kalifornii, m.in. w Rabjohn & Morcom Gallery w San Francisco, Kann’s Art Gallery w Los Angeles oraz w Del Monte Art Gallery w Hotel Del Monte w Monterey.
W 1909 roku obraz Restful Song of the Deep zdobył srebrny medal na Alaska-Yukon-Pacific Exposition w Seattle, co umocniło jego pozycję w środowisku artystycznym Zachodniego Wybrzeża. Redmond był aktywny w życiu artystycznym regionu, współpracując z Fine Arts League of Los Angeles oraz wystawiając w San Francisco Art Association. W 1912 roku został członkiem artystycznym Bohemian Club w San Francisco.
W tym okresie jego prace prezentowano również w Museum of History, Science and Art w Los Angeles oraz w Panama-Pacific International Exposition (1915) w San Francisco. W latach 1913–1914 współpracował z artystami takimi jak Armin Hansen i Clarence Hinkle. W 1914 roku jego portret namalował Maynard Dixon.
Redmond angażował się także w przedsięwzięcia teatralne Bohemian Club, projektując scenografię do przedstawienia The Fall of Ug: A Masque of Fear, inspirowanego rzeźbą Douglasa Tildena. W 1916 roku występował epizodycznie w filmie The Vigilant, a w tym samym czasie jego obrazy prezentowano w Palace of Fine Arts w San Francisco; wystawa podróżowała następnie do Boston, Chicago, Cleveland, Kansas City, Milwaukee, Nowy Jork i St. Louis. Jesienią 1916 roku odwiedził Jacka Londona na jego ranczu w Sonoma County. W 1917 roku kontynuował wystawy w San Francisco i Oakland, a we wrześniu wraz z Gottardem Piazzonim udał się do Los Angeles, gdzie Piazzoni poznał Charliego Chaplina — co zapoczątkowało późniejszą współpracę Redmonda z przemysłem filmowym.
thumb|Granville Redmond i Charlie Chaplin, około 1918 roku. Mildred Albronda Papers, BANC MSS 84/117 c, karton 5:6. The Bancroft Library, University of California, Berkeley. Nieznany fotograf. thumb|Granville Redmond (1871-1935) maluje (lewą ręką) w pracowni Charlie Chaplina w Los Angeles. Wybrzeże Carmel (Carmel Coast). Obecnie ten obraz jest w galerii-muzeum Paula i Terry Trotterów w Pacific Grove, Kalifornia. thumb|Zdjęcie z 1922 roku przedstawiające Charlie Chaplin Studios, gdzie powstały wszystkie filmy Chaplina zrealizowane w latach 1918–1952.
W studio Chaplina (1917–1935) We wrześniu podróżował do Los Angeles z Gottardem Piazzonim; w tym czasie Piazzoni poznał Charliego Chaplina. Od 1918 roku współpracował z Chaplinem jako pantomimista i konsultant języka migowego, wpływając na rozwój jego stylu aktorskiego w epoce kina niemego. Otrzymał epizod jako menedżer sali tanecznej w filmie Psie życie (A Dog's Life).
Chaplin udostępnił mu pracownię w Charlie Chaplin Studios przy North La Brea Avenue w Hollywood. W tym okresie Redmond przeprowadził się z rodziną do Los Angeles, wynajmując dom przy 1502 Gardner Street w pobliżu Sunset Boulevard. W 1919 roku wystąpił w filmach Idylla na wsi (Sunnyside) oraz Dzień zabawy (A Day’s Pleasure). Jesienią aktor Douglas Fairbanks zakupił dwa jego obrazy.
W 1920 roku, późną wiosną i wczesnym latem, pracował intensywnie na Santa Catalina Island, tworząc około stu obrazów i szkiców oraz podobną liczbę rysunków. W 1921 roku zagrał przyjaciela ojca dziecka w filmie Brzdąc (The Kid) oraz wystąpił w Nieroby (The Idle Class). W tym samym roku pojawił się w kilku niewielkich rolach w filmie Trzej muszkieterowie (The Three Musketeers) w reżyserii Freda Niblo; Fairbanks i jego żona Mary Pickford zakupili trzy jego obrazy.
Zimą pracował w swoim studiu z głuchym pisarzem Howardem T. Terrym. W 1923 roku wystąpił jako mężczyzna próbujący rozdzielić bójkę w filmie Paryżanka (A Woman of Paris: A Drama of Fate). W 1924 roku uczestniczył w konwencji w Los Angeles zorganizowanej przez California Association for the Deaf.
W 1925 roku zagrał epizod w filmie A Regular Fellow w reżyserii Arthura Rossona. W tym samym okresie wystąpił jako Gray, zastępca koronera udający głuchego lokaja, w filmie You'd Be Surprised w reżyserii Rossona. Był to jeden z najwcześniejszych hollywoodzkich filmów z udziałem głuchego aktora grającego postać związaną z motywem głuchoty. W styczniu 1925 roku doznał poważnego urazu – złamał prawe ramię, a po przebytej chorobie rozwinął się u niego częściowy paraliż lewej ręki, co na kilka tygodni znacznie ograniczyło jego działalność malarską.
W latach 1927–1928 ciężko chorował i był hospitalizowany; Charlie Chaplin pokrył koszty jego leczenia. W lipcu 1929 roku został potrącony przez samochód i trafił do szpitala.