Bicyfadyna – organiczny związek chemiczny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, noradrenaliny i dopaminy o właściwościach przeciwbólowych, badany historycznie pod kątem skuteczności w leczeniu przewlekłego bólu lędźwiowego i bólu związanego z neuropatią cukrzycową. Potencjalny lek neuroprotekcyjny, dający pewne nadzieje w spowalnianiu postępowania choroby Parkinsona.
Mechanizm działania Agonista receptorów serotoninowych i dopaminowych, a także antagonista receptorów noradrenaliny. Silny inhibitor transportera noradrenaliny (55 nM) i dopaminy (910 nM). Potencjalny inhibitor monoaminooksydazy i acetylocholinoesterazy.
Bicyfadyna ma zdolność do indukowania autofagii oraz hamowania kinazy mTOR.
Potencjał nadużywania Bicyfadyna, w odróżnieniu od innych leków przeciwbólowych (np. opioidów) ma nikły potencjał nadużywania.
Przypisy
Kategoria:Leki przeciwbólowe Kategoria:Pirolidyny Kategoria:Związki aromatyczne Kategoria:Związki policykliczne