Parcie naglące (ang. urinary urgency) – nagła, trudna do odroczenia potrzeba oddania moczu. Jest kluczowym objawem pęcherza nadreaktywnego, ale nie jest jego objawem swoistym, ponieważ może występować także w innych stanach klinicznych.
Obraz kliniczny Parcie naglące odróżnia się od prawidłowego, narastającego odczucia potrzeby mikcji tym, że pojawia się nagle i jest trudne do odroczenia. Często współwystępuje z częstomoczem, nykturią oraz nietrzymaniem moczu wynikającym z parć naglących. Objaw może niekorzystnie wpływać na codzienne funkcjonowanie.
Znaczenie kliniczne Parcie naglące jest najważniejszym objawem pęcherza nadreaktywnego, który definiuje się jako występowanie parcia naglącego, zwykle z towarzyszącym częstomoczem i nykturią, z lub bez nietrzymania moczu z parć naglących, przy braku zakażenia dróg moczowych lub innej oczywistej patologii. Objaw może jednak występować także w przebiegu zakażeń dróg moczowych, chorób neurologicznych, zaburzeń odpływu moczu, kamicy lub innych chorób dolnych dróg moczowych, dlatego wymaga diagnostyki różnicowej.
Ocena kliniczna Ocena pacjenta z parciem naglącym ma na celu ustalenie przyczyny objawu. Podstawowe znaczenie mają wywiad, badanie przedmiotowe i badanie ogólne moczu; pomocne mogą być także dzienniczek mikcji i kwestionariusze nasilenia objawów. Badania urodynamiczne oraz dalsze badania specjalistyczne wykonuje się w wybranych przypadkach, zwłaszcza gdy rozpoznanie jest niejasne albo leczenie okazuje się nieskuteczne.
Postępowanie Postępowanie zależy od rozpoznanej przyczyny. W przypadkach związanych z pęcherzem nadreaktywnym stosuje się przede wszystkim postępowanie behawioralne, trening pęcherza i ćwiczenia mięśni dna miednicy; w razie potrzeby wdraża się farmakoterapię. Dalsze leczenie specjalistyczne rozważa się u chorych z objawami opornymi na leczenie zachowawcze i farmakologiczne.
Przypisy
Kategoria:Objawy chorobowe Kategoria:Urologia