Roman Gertner (ur. 28 czerwca 1897 w Łodzi, zm. 15 sierpnia 1970 tamże) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Piotra i Magdaleny urodzony 28 czerwca 1897 w Łodzi, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej. Uczył się w progimnazjum Polskim w rodzinnym mieście. W klasie trzeciej przeniósł się do Męskiego Gimnazjum Polskiego Towarzystwa „Uczelnia” w Łodzi. W 1912 został członkiem drużyny skautowej.

28 listopada 1914 jako skaut i uczeń klasy czwartej gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo pełnił służbę w Biurze Werbunkowym w Sosnowcu, a następnie w batalionie uzupełniającym ob. Leona Berbeckiego. Chrzest bojowy przeszedł 24 grudnia 1914 w bitwie pod Łowczówkiem. Po bitwie został przeniesiony do 1 kompanii I batalionu 5 pułku piechoty. W jego szeregach wziął udział w kampanii poleskiej i wołyńskiej. Wyróżnił się 5 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką, w której został ranny w nogę, za co odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. Następnie leczył się w szpitalu w Nowym Sączu. W tym samym roku został zwolniony z Legionów. Po zakończeniu leczenia wrócił do Łodzi, gdzie uczęszczał na kursy maturalne, kontynuował działalność w skautingu oraz podjął działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W listopadzie 1918 wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie. W marcu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i wziął udział w operacji wileńskiej. Później został przydzielony do Dowództwa 3 Armii. Od jesieni 1920 pełnił służbę w Oddziale II Dowództwa Wojska Litwy Środkowej (jego przełożonym był kapitan Tadeusz Bandrowski). W 1922 został przeniesiony do rezerwy. 22 czerwca 1926 prezydent RP mianował go podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 103. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W 1922, po zwolnieniu z wojska, pracował w Związku Strzeleckim w Łodzi jako referent oświatowy. W 1924 wyjechał do Bydgoszczy, gdzie organizował harcerstwo. W 1926 wrócił do Łodzi, gdzie pracował w Kasie Chorych, w charakterze urzędnika. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w Związku Harcerstwa Polskiego jako instruktor. W 1928 przyznano mu status inwalidy wojennego. Mieszkał w Łodzi przy ul. Napiórkowskiego 76 m. 50. Tam zmarł 15 sierpnia 1970 i został pochowany na Starym Cmentarzu.

Był kawalerem, bezdzietnym.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6569 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych trzykrotnie – 16 września 1922 „za udział w b. Legionach Polskich” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 1929 Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkami

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Pochowani w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi Kategoria:Polscy skauci Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kostiuchnówką 1916 Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Łowczówkiem 1914 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Urzędnicy ubezpieczalni społecznych II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojskowi Litwy Środkowej Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Żołnierze 5 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1914–1917) Kategoria:Żołnierze wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej