W listopadzie 1918 wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie. W marcu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i wziął udział w operacji wileńskiej. Później został przydzielony do Dowództwa 3 Armii. Od jesieni 1920 pełnił służbę w Oddziale II Dowództwa Wojska Litwy Środkowej (jego przełożonym był kapitan Tadeusz Bandrowski). W 1922 został przeniesiony do rezerwy. 22 czerwca 1926 prezydent RP mianował go podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 103. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W 1922, po zwolnieniu z wojska, pracował w Związku Strzeleckim w Łodzi jako referent oświatowy. W 1924 wyjechał do Bydgoszczy, gdzie organizował harcerstwo. W 1926 wrócił do Łodzi, gdzie pracował w Kasie Chorych, w charakterze urzędnika. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w Związku Harcerstwa Polskiego jako instruktor. W 1928 przyznano mu status inwalidy wojennego. Mieszkał w Łodzi przy ul. Napiórkowskiego 76 m. 50.