Hypera carinicollis – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae. Zamieszkuje środkową część Europy.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1888 roku przez Wilhelma Gustava Stierlina pod nazwą Phytonomus carinicollis. Wyróżnia się w jego obrębie trzy podgatunki: Hypera carinicollis bulgarica Kippenberg, 1986 Hypera carinicollis carinicollis (Stierlin, 1888) Hypera carinicollis septentrionalis Kippenberg, 1986
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 5,5 do 5,7 mm. Ryjek jest trochę rozszerzony ku przodowi, znacznie krótszy od przedplecza, o nasadzie dwukrotnie szerszej od czoła. Przedplecze jest najszersze pośrodku długości, równomiernie i stosunkowo grubo punktowane, raczej skąpo porośnięte nieprzykrywającymi całego tła łuskami. Płaty oczne przedplecza są dobrze wykształcone. W ubarwieniu przedplecza trzy jasne pasy podłużne są bardzo słabo zaznaczone. Rozmiary tarczki są bardzo małe. Pokrywy u samca są owalne, u samicy mocniej rozszerzone w tyle i na szczycie lekko zaostrzone. Barki są dobrze wykształcone. Nieparzyste międzyrzędy są naprzemiennie jasno i ciemno plamkowane. Porastające pokrywy łuski są szare i brunatne, do połowy wcięte, mniejsze i gęściej rozmieszczone niż na przedpleczu. Trochę za połową długości wewnętrznej krawędzi przednich goleni znajduje się ząbek.
Ekologia i występowanie Owad palearktyczny, europejski, górski. Podgatunek nominatywny jest endemitem Rumunii, a H. c. bulgarica endemitem Bułgarii. H. c. septentrionalis znany jest natomiast z Polski i Czech. W Polsce podawany jest tylko ze stanowisk w Sudetach i pojedynczego stanowiska w Bieszczadach. Na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce znalazł się jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1888 roku