Zespół żałoby przedłużonej (, z ) – zaburzenie psychiczne, w którym występuje przedłużająca się (trwająca dłużej niż sześć miesięcy po śmierci osoby bliskiej), uporczywa i wszechogarniająca żałoba, na którą składają się m.in.: ruminacje i nieadekwatne poczucie winy (obwinianie się o śmierć bliskiej osoby), stępienie emocjonalne, anhedonia, gniew, rozproszenie tożsamości i trudności w nawiązywaniu relacji międzyludzkich.
Epidemiologia Przyjmuje się, że zespół przedłużonej żałoby może występować u około 10% populacji ogólnej żałobników.
Czynniki ryzyka Do czynników ryzyka PGD zaliczyć można m.in.: lękowy styl przywiązania, lęk separacyjny w dzieciństwie, religijność, wysoki poziom neurotyczności, niski status socjoekonomiczny, historię zaburzeń depresyjnych, płeć żeńską i utratę osoby bliskiej wskutek nienaturalnej, gwałtownej lub brutalnej śmierci.
Obraz kliniczny i diagnoza ICD-11 W ICD-11 zespół żałoby przedłużonej (kod 6B42) opisywany jest jako zaburzenie, w którym:
Diagnoza różnicowa Diagnoza różnicowa obejmuje: zespół stresu pourazowego, dużą depresję i inne zaburzenia adaptacyjne.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia psychiczne