Ziołomirek odlotek (Hypera plantaginis) – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny . Zamieszkuje Europę, Maghreb i zachodnią część Azji. Żeruje na bobowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1775 roku przez Charlesa De Geera pod nazwą Curculio plantaginis.
Morfologia thumb|left|Imago, widok z boku Chrząszcz o ciele długości od 4,2 do 5 mm.
Głowa ma długi dość i gruby ryjek o nasadzie nieznacznie szerszej od czoła. Czułki oprócz buławek są czerwonobrunatne.
Przedplecze jest po bokach mocno zaokrąglone, w zarysie sercowate, jak na przedstawiciela rodzaju bardzo szerokie, najszersze przed połową długości. Po bokach barwa przedplecza jest jasna, pośrodku zaś ciemna, często metalicznie połyskująca, z jasną, wąską, pośrodkową linią podłużną zachodzącą zazwyczaj na pokrywy. Te z kolei są szarawe lub żółtawobrązowe z przyciemnieniami po bokach; typowo ciemne nakrapianie znajduje się w tylnych częściach nieparzystych międzyrzędów, a na międzyrzędach od czwartego do szóstego leży duża, ciemna plama, czasem przerwana jaśniejszym paskiem na międzyrzędzie piątym. Jasne łuski na pokrywach są mniej więcej do połowy długości wcięte, podzielone na płaty o równoległych wierzchołkach. Drobne kępki jasnych, odstających łusek znajdują się także na ciemnych częściach przedplecza. Skrzydła tylnej pary są w pełni wykształcone.
Odnóża mają rdzawobrązowe golenie. U samca wierzchołki przednich goleni są lekko zagięte dowewnętrznie, a wewnętrzne ich krawędzie pozbawione są ząbka u obu płci.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla łąki, pastwiska, miedze, pola, stanowiska ruderalne, przydroża, przytorza, murawy, pobrzeża lasów, mokradła, brzegi wód i rowów, skały i upłazy. Na wyżynach i w górach występuje liczniej niż na nizinach. Jest fitofagiem żerującym na roślinach zielnych z rodziny bobowatych, w tym na komonicy błotnej, komonicy zwyczajnej i ostrołódce polnej. Wbrew łacińskiej nazwie zwyczajowej żerowanie na babkach pozostaje niepotwierdzone. Przepoczwarczenie odbywa się w żółtobiałym oprzędzie. Osobniki dorosłe obserwuje się od marca do września lub października.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Malty, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskich części Rosji i Turcji. W Afryce podawany jest z Maroka i Algierii. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu i zachodniego Kazachstanu.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Maroka Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Tunezji Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1775 roku Kategoria:Taksony opisane przez Charlesa De Geera