Hypera fornicata – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1928 roku przez Karla Alfonsa Peneckego pod nazwą Phytonomus fornicatus.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 3,7 do 3,9 mm. Czułki mają brunatnoczerwony kolor. Przedplecze jest jak na przedstawiciela rodzaju szerokie, mocno po bokach zaokrąglone, ku przodowi i ku tyłowi niemal jednakowo się zwężające, w przekroju wzdłużnym wyraźnie wypukłe, ogólnie trochę dłuższe niż u podobnego ziołomirka komonicowca. Trochę szersze od przedplecza pokrywy mają tło szare lub brunatne, nierzadko metalicznie połyskujące. Na tle tym występuje ciemny wzór obejmujący początek szwu, przód trzeciego międzyrzędu, tył międzyrzędu czwartego oraz tył lub całość międzyrzędu szóstego, przy czym tylko na pierwszym międzyrzędzie wzór jest wyraźnie odcięty od tła, w pozostałych miejscach zaś słabo wyodrębniony. Łuski na pokrywach są prawie do nasady wycięte, podzielone na płaty o rozchylonych wierzchołkach; są gęściej rozmieszczone i mają słabiej rozchylone wierzchołki niż u ziołomirka komonicowca. Odnóża mają golenie i stopy brunatnoczerwono ubarwione.
Ekologia i występowanie Owad spotykany na łąkach. Osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia do sierpnia.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest ze Szwajcarii, Austrii, Włoch, Szwecji, Finlandii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii oraz południa europejskiej części Rosji, a w Azji z Armenii. W Polsce stwierdzony tylko na południu ściany wschodniej i w Karpatach. Na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce umieszczony został jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1795 roku