Stanisław Piotr Borzęcki (ur. 10 kwietnia 1895 we Lwowie, zm. 10 marca 1919 w Gródku Jagiellońskim) – polski podporucznik, legionista. Walczył w Legionie Wschodnim, armii austro-węgierskiej oraz w Legionach Polskich. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w tym w obronie Lwowa.
Życiorys
Urodził się jako syn Tadeusza Borzęckiego (urzędnika fundacji hr. Skarbka) i Gizeli z Czapczyńskich, miał jednego brata, Kazimierza. Słuchacz Politechniki Lwowskiej. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Związku Strzeleckiego i wyruszył na front z Legionem Wschodnim. Po rozwiązaniu Legionu Wschodniego został przydzielony do 30 pułku piechoty armii austro-węgierskiej i skierowany do Styrii na szkolenie oficerskie. Zwolniony z armii austro-węgierskiej, powrócił do Legionów Polskich jako artylerzysta i ukończył szkołę podchorążych. W pierwszym dniu listopada 1918 roku zgłosił się do obrony Lwowa, walcząc na odcinku Szkoły Kadeckiej, gdzie 17 listopada został ranny. Mimo niepełnego wygojenia ran wrócił na front i awansował na podporucznika piechoty. Brał udział w dalszych walkach m.in. w rejonie Lubienia i Gródka Jagiellońskiego. 11 marca 1919 roku poległ pod Gródkiem Jagiellońskim, trafiony pięcioma kulami.
Został pochowany na Cmentarzu Orląt Lwowskich we Lwowie (katakumby, filar VII).
Odznaczenia Pośmiertnie odznaczony:
Orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Obrony Lwowa, Medalem Niepodległości.
Przypisy
Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1919 Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem (zabór austriacki) Kategoria:Odznaczeni Orderem Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem i Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie