Louis-Eugène-Arsène Turquetil OMI (ur. 3 czerwca 1876 w Reviers, zm. 14 czerwca 1955 w Waszyngtonie) – francuski duchowny rzymskokatolicki, oblat, prefekt i wikariusz apostolski Zatoki Hudsona. Jeden z pierwszych misjonarzy katolickich pracujących wśród Inuitów w kanadyjskiej Arktyce.

Biografia Młodość i prezbiteriat Pochodził z Francji. Wcześnie został osierocony, wychowały go zakonnice z lokalnej parafii. Studiował we Francji i w Belgii. 23 grudnia 1899 przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.

W 1900 przybył do Kanady i rozpoczął pracę misyjną wśród Inuitów, w północnych, arktycznych rejonach kraju. Jego pierwszą misją było Brochet, dokąd Inuici przybywali w celach handlowych. Nauczył się języka inuktitut i przetłumaczył na niego modlitewnik, katechizm i śpiewnik. Następnie udał się na tereny zamieszkane przez Inuitów. W sezonie letnim 1906 spędził kilka miesięcy mieszkając wśród Inuitów, czyniąc cenne obserwacje socjologiczne o ich życiu i zwyczajach. W 1912 zamieszkał w Chesterfield Inlet. Był pionierem misji katolickich na tych terenach. Przed nim w II poł. XIX w. bez sukcesów działał o. Alphonse Gasté. Ludność tych terenów miała już jednak wcześniej styczność z chrześcijaństwem za sprawą udających się w te rejony protestantów i anglikanów.

Przez długie lata działalność o. Turquetila nie przynosiła powodzenia. Brak rezultatów oraz tragiczna śmierć trzech misjonarzy skłaniały przełożonych do likwidacji misji. Wówczas o. Turquetil napisał raport, w którym pozytywnym świetle przedstawił Inuitów oraz przedstawił daleko posunięte inicjatywy anglikanów, które mogły spowodować niemożność powrotu w przyszłości do Arktyki katolickich misjonarzy. Raport przyniósł wsparcie dla misji osób świeckich i decyzję o jej kontynuacji. Chrzest pierwszych konwertytów miał miejsce dopiero w 1917. O. Turquetil wydarzenie to przypisał wstawiennictwu pochodzącej z jego rodzinnej diecezji Bayeux św. Teresy z Lisieux. M.in. jego opisy przyczyniły się do ogłoszenia przez papieża w 1927 świętej patronką misji katolickich.

Kolejne lata przyniosły wzrost misji. 15 lipca 1925 papież Pius XI postanowił usamodzielnić misję, ustanawiając prefekturę apostolską Zatoki Hudsona, na jej czele jako prefekta apostolskiego ustanawiając o. Turquetila. W latach 20. i 30. powstało 7 stacji misyjnych. W 1931 w Chesterfield Inlet prefektura otworzyła szpital.

Episkopat 15 grudnia 1931 papież Pius XI podniósł prefekturę apostolską Zatoki Hudsona do rangi wikariatu apostolskiego oraz mianował o. Turquetila wikariuszem apostolskim Zatoki Hudsona oraz biskupem tytularnym ptolemajskim. 23 lutego 1932 w Montrealu przyjął sakrę biskupią z rąk koadiutora arcybiskupa Montrealu Georgesa Gauthiera. Współkonsekratorami byli wikariusz apostolski Mackenzie Gabriel Joseph Élie Breynat OMI oraz wikariusz apostolski Keewatinu Ovide Charlebois OMI.

Wikariat apostolski Zatoki Hudsona był rozległy terytorialnie – obejmował 1/3 powierzchni Kanady, ale słabo zaludniony i słabo skomunikowany. Na siedzibę wikariatu bp Turquetil wybrał Churchill. Bp Turquetil był przeciwny tworzeniu szkół z internatem dla Inuitów, postulując kształcenie inuickich dzieci w ich własnym języku w miejscu stałego zamieszkania, argumentując, że młodzi Inuici muszą nauczyć się przy rodzinach także umiejętności niezbędnych do przetrwania w surowym klimacie. Podlegli mu misjonarze opracowali specjalne metody nauczania, aby dzieci te mogły w swoich osadach zdobyć wykształcenie szkolne.

18 grudnia 1942 zrezygnował z wikariatu z powodu złego stanu zdrowia. Katolikami było wówczas ok. 1500 z 6000 zamieszkujących wikariat Inuitów oraz ok. 1200 Indian. Pracowało w nim 33 księży, 6 braci zakonnych i 6 sióstr zakonnych.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Francuscy biskupi katoliccy Kategoria:Francuscy misjonarze oblaci Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1955