Podkasaniec okopcony (Miniopterus fuliginosus) – gatunek owadożernego nietoperza z rodziny podkasańcowatych (Miniopteridae); występuje w Azji Wschodniej. Jego pokarmem są głównie owady takie jak motyle, chrząszcze, muchówki. Występuje w koloniach dochodzących do tysięcy osobników.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy opisał naukowo Brian Houghton Hodgson jako Vespertilio fuliginosa w 1835 roku w artykule pt. Synopsis of the Vespertilionidæ of Nipal, który ukazał się w czasopiśmie „Journal of the Asiatic Society of Bengal”. Takson bywa uznawany za podgatunek podkasańca zwyczajnego (Miniopterus schreibersii).
Występowanie i środowisko Zamieszkuje jaskinie, opuszczone wyrobiska górnicze, schrony przeciwlotnicze, tunele kanalizacyjne. Zamieszkuje jaskinie w całej Azji Wschodniej. Występuje w Japonii (z wyjątkiem Hokkaido), Chinach, Tajwanie, Wietnamie, Pakistanie (pierwsza obserwacja odnotowana w 2015 roku), Afganistanie, Indiach, Nepalu, Sri Lance, Mjanmie, na Półwyspie Koreańskim, w Rosji, Kambodży, Malezji, Brunei, Indonezji, Timorze Wschodnim, Papui-Nowej Gwinei, na Wyspach Salomona. Być może żyje również w Bhutanie i Bangladeszu. Niektóre populacje migrują na dystansach dochodzących do 150–208 km.
Morfologia Ciało pokrywa długie, gęste i lśniące futro, od strony grzbietowej ciemnoszare lub ciemnobrązowe, u nasady czarne, od strony brzusznej jaśniejsze. Osobniki młodociane są ciemniej ubarwione.
Małżowiny uszne są krótkie i okrągłe, koziołki w kształcie kciuka. Błony lotne sięgają kostek, ogon długi, całkowicie w patagium. długa.
Długość ciała wynosi od 47 do 65 mm, rozpiętość skrzydeł to średnio niecałe 31 cm, masa ciała około 13,6 g. W populacji z Prowincji Cao Bằng w Wietnamie z nieznanych powodów osobniki są większe, rozmiarami zbliżone do , których wspólny przodek żył we wczesnym czwartorzędzie, około 2,26 mln lat temu.
Ekologia mały|Kolonia w Tajwanie
Echolokacja Wykorzystuje modulację częstotliwości (FM) do echolokacji. Zaobserwowano zmiany w wysokości dźwięków wykorzystywanych przy echolokacji u jednej z kolonii, co może być spowodowane presją selekcyjną wywołaną hałasem w jej środowisku. Nietoperze z tego gatunku potrafią emitować dźwięki o wyższych częstotliwościach, jeśli mogłoby dojść do zakłóceń wynikających z obecności innych gatunków nietoperzy posługujących się echolokacją.
Pożywienie Żywi się owadami, głównie łapanymi w locie, zwłaszcza motylami i większymi chrząszczami (np. z rodzaju ) oraz muchówkami (np. koziułkowatymi), chruścikami i ważkami. Lata zwykle pomiędzy drzewami na wysokości 3–5 m.
Nocowanie Nocuje razem z podkowcem dużym. Preferuje nocowanie kolonijne, rozmiary kolonii wahają się od kilku osobników do dziesiątek tysięcy. Hibernuje w małych grupach lub pojedynczo, zwykle od końca grudnia do lutego.
Rozmnażanie Okres godowy zachodzi od września do listopada, okres rozrodczy przypada na czerwiec–lipiec; zwykle rodzi się jedno młode, które jest zdolne do lotu po 1,5 miesiąca od urodzenia.
Pasożyty Na podkasańcach okopconych pasożytują roztocza z grupy żukowców oraz . Wykryto u nich m.in. alfakoronawirus (AlphaCoV), a także paramyksowirusy, czy bakterie z rodzaju z muchówek.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody nie określiła statusu zagrożenia tego gatunku.
Przypisy
Kategoria:Podkasańcowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1835 roku