Schronisko dla Bezdomnych im św. Brata Alberta w Krakowie – budynek użyteczności na Dębnikach w Krakowie.
Opis Celem było umieszczenie Domu Pomocy prowadzonego przez braci albertynów, tj. zgromadzenia zakonnego założonego w 1888 w Krakowie przez Brata Alberta (czyli Adama Chmielowskiego). Do lat 30 schronisko albertynów istniało w budynku przy ul. Krakowskiej, oferującym około 200 miejsc. Później w tym zbudowanym w 1837 budynku utworzono Muzeum Brata Alberta.
Pierwotnie zamysł budowy powstał w 1919. W 1935 pod egidą Magistratu działał Komitet Budowy Schroniska dla Bezdomnych w Krakowie, którego zadaniem było opracowanie projektu budowy obiektu, w zamyśle mającego pomieścić około 400 osób.
Projekt budynku wykonali Edward Kreisler i Czesław Boratyński, a budował trwała od 1936. Za dekoracja rzeźbiarskie odpowiadał Ludwik Puszet. Koszt prac wyniósł pół miliona złotych. Poświęcenia budynku dokonał metropolita ks. abp. Adam Stefan Sapieha. W schronisku przewidziano miejsce dla 300 mężczyzn od 16. roku życia.
Pierwotnie budynek figurował przy ul. Zielnej. Współcześnie to adres ul. Adolfa Nowaczyńskiego 1.
Od 1958 do 1960 trwała przebudowa.
Budynek wzniesiono w nurcie modernizmu.
Przypisy
Kategoria:Budynki w Krakowie Kategoria:Dzielnica VIII Dębniki Kategoria:Architektura modernizmu w województwie małopolskim