Jan Nowicki (ur. 24 czerwca 1910 w Dębcu, zm. 1944 w Warszawie) – polski piłkarz, porucznik Armii Krajowej i powstaniec warszawski.
Życiorys thumb|Symboliczny grób piłkarza Jana Nowickiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Urodził się 24 czerwca 1910 r. w Dębcu, potem włączonym do Poznania, miał trzech braci i dwie siostry. Pracował na kolei i był piłkarzem (napastnikiem) w klubie Lutnia Dębiec, który od 1930 r. działał jako Klub Sportowy Kolejowego Przysposobienia Wojskowego pod patronatem Polskich Kolei Państwowych, a z czasem przekształcił się w klub Lech Poznań.
Odbył szkolenie wojskowe w jednostce piechoty, ale w czasie kampanii wrześniowej nie został zmobilizowany. Na początku okupacji przebywał w Mielcu i pracował w zakładach lotniczych, gdzie działał w konspiracji. Był aresztowany, przebywał w więzieniu w Rzeszowie, ale został zwolniony i po leczeniu u siostry wyjechał do Warszawy.
Ryś działał w oddziale 993/W w wydziale bezpieczeństwa i kontrwywiadu Komendy Głównej Armii Krajowej. Oddział miał zapewnić bezpieczeństwo Komendzie Głównej AK, przeprowadzał akcje likwidacyjne konfidentów i brał udział w odbijaniu polskich oficerów z więzienia. Brał udział w likwidacji konfidenta Gestapo Józefa Staszauera, wykonał też wyrok na werbowniku, który prowadził nabór do ukraińskiej dywizji SS. Walczył w powstaniu warszawskim i zaginął w jego trakcie, prawdopodobnie został pochowany w zbiorowej mogile na Powązkach.
W toku służby awansowany do stopnia porucznika, odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
Nie miał żony, bezdzietny.
Przypisy
Kategoria:Piłkarze Lecha Poznań Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Egzekutorzy wyroków Polskiego Państwa Podziemnego Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Polegli w powstaniu warszawskim