Kienesa Moszego Deriego () – kienesa w dzielnicy , w Kairze, w Egipcie, wzniesiona na początku lat 30. XX wieku, oddana do użytku w 1933 roku.
Historia Pod koniec XIX wieku kairscy Karaimi przeprowadzali się ze Starego Kairu do . Sitaytah al-Musaffi, wdowa po Sitatahu al-Musafim ofiarowała ziemię społeczności karaimskiej, którą specjalnie zakupiła pod budowę kienesy, gdyż w okolicy nie było żadnej karaimskiej świątyni, a społeczność kairskich karaimów miała tylko jedną kienesę. Położenie kamienia węgielnego pod budowę nastąpiło 23 maja 1926 roku. Budynek został ukończony w 1931 lub 1932 roku, nazwano go na cześć karaimskiego poety . Wybór takiego patrona wywołał kontrowersje, gdyż nie był on Karaimem od urodzenia, ale przyjął karaimizm po tym, jak Karaimi z Damaszku odmówili mu wsparcia. Budynek oddano go do użytku w 1933 roku. Powstał podczas szczytowego okresu dobrobytu i wpływów społeczności karaimskiej. Podczas II wojny światowej planowano przy kienesie postawić centrum kultury i prowadzić w nim szkołę, co jednak nie doszło do skutku.
Przy kienesie działała druga największa egipska biblioteka tekstów hebrajskich, która zgromadziła przeszło 5000 dzieł, utworzono ją w 1994 roku.
Izraelski historyk Yoram Meital w czerwcu 2017 roku podczas wizyty w kienesie znalazł uważany przez blisko 40 lat za zaginiony 616-stronicowy manuskrypt Zachariasza Ben Anana z 1028 roku, który leżał owinięty w papier na zakurzonej półce; pomimo złych warunków przechowywania tylko niektóre jego strony zostały uszkodzone. Jest to jedna z najlepiej zachowanych wersji i jeden z najwcześniejszych znanych przykładów szkoły tyberyjskiej.
Architektura mały|Fragment elewacji z gwiazdami Dawida i Kienesa znajduje się przy Szari‘ Sabil Chazindar 25 w dzielnicy . Jest to największa kienesa w Kairze. Świątynia została wzniesiona na kształt ołtarza z czterema rogami; takie ołtarze z rogami (karnot ) często pojawiały się w starożytności na Bliskim Wschodzie. Budynek ma dwa poziomy, niższy to sala modlitw, a wyższy to galeria przeznaczona dla kobiet; świątynia jest nakryta okazałą kopułą.
Dom modlitwy nie został wyposażony w ławki czy krzesła – wierni mogą usiąść na matach, a przy wejściu znajduje się ścienny schowek na buty. Pośrodku sali modlitw przy bimie znajduje się drewniany echał, z sufitu zwisają srebrne żyrandole. Budynek był zachowany w bardzo dobrym stanie (stan na 2020 rok).
Przypisy
Linki zewnętrzne Film ze zwiedzania budynku w serwisie YouTube
Kategoria:Obiekty sakralne w Kairze Kategoria:Synagogi w Egipcie Kategoria:Zabytki Kairu Kategoria:Kienesy