Myślenie strategiczne – sposób analizowania problemów decyzyjnych charakteryzujący się długim horyzontem czasowym, ujęciem systemowym i zdolnością do syntezy informacji w spójną wizję działania. Henry Mintzberg przeciwstawił planowanie strategiczne jako proces analityczny myśleniu strategicznemu jako procesowi syntetycznemu. Liedtka zidentyfikowała pięć cech: perspektywę systemową, skupienie na intencji strategicznej, myślenie w czasie, inteligentny oportunizm oraz myślenie hipotetyczne. Goldman na podstawie badań empirycznych dodała: dostrzeganie wzorców, kwestionowanie założeń, tolerancję niepewności i łączenie analizy z intuicją. Heracleous zaproponował model komplementarny, w którym oba procesy stanowią fazy jednego cyklu.
Przykład Klasycznym przykładem zinstytucjonalizowanego myślenia strategicznego jest praktyka planowania scenariuszowego rozwinięta w Royal Dutch Shell przez Pierre'a Wacka w latach siedemdziesiątych. Zamiast ekstrapolować trendy, zespół Wacka konstruował alternatywne scenariusze przyszłości rynku naftowego. Pozwoliło to Shell przygotować się na kryzys naftowy 1973 roku lepiej niż konkurentom.
Krytyka Myślenie strategiczne jako proces poznawczy umyka standardowym metodom pomiaru, a termin bywa etykietą udanych decyzji post hoc. Heracleous argumentuje ponadto, że przeciwstawienie myślenia i planowania strategicznego ma charakter analityczny, nie empiryczny.
Zobacz też zarządzanie strategiczne planowanie strategiczne
Przypisy
Kategoria:Zarządzanie strategiczne Kategoria:Procesy poznawcze