Rumuński Czerwony Krzyż (; skrót: CRR) – rumuńskie stowarzyszenie humanitarne założone 4 lipca 1876 roku w Bukareszcie, należące do Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.
Historia mały|Oddział Rumuńskiego Czerwonego Krzyża w Bukareszcie (2014) Rumuński Czerwony Krzyż został założony 4 lipca 1876 roku, dwa lata po ratyfikacji pierwszej konwencji genewskiej przez Rumunię; jego siedzibą został Bukareszt. Pierwszym prezesem organizacji był Dimitrie Ghica, który sprawował tę funkcję do 1897 roku.
Pierwsza misja humanitarna rozpoczęła się 20 lipca 1876 roku i była prowadzona na froncie I wojny serbsko-tureckiej; jej celem było niesienie pomocy medycznej rannym żołnierzom bez względu na stronę konfliktu. Podczas rumuńskiej wojny o niepodległość z lat 1877–1878 organizacja zapewniała wsparcie medyczne w postaci ambulansów oraz szpitali polowych, a dodatkową pomoc niosły stowarzyszenia Czerwonego Krzyża z Belgii, Francji, Niemiec, Szwecji i Włoch. W 1891 roku powstała szkoła pielęgniarska. Podczas II wojny bałkańskiej medycy działali na terenie Bułgarii, opiekując się żołnierzami dotkniętymi cholerą; wkrótce choroba pojawiła się także na południu Rumunii, jednak została opanowana.
Działalność organizacji uległa znacznemu rozszerzeniu podczas I wojny światowej. Wówczas kobiety reprezentujące różne środowiska społeczne angażowały się w pracę w punktach żywieniowych i szpitalach; w działaniach pomocowych uczestniczyła m.in. królowa Maria Koburg. Opiece CRR podlegali nie tylko żołnierze, lecz także ludność cywilna dotknięta epidemią tyfusu, który rozprzestrzenił się na początku 1917 roku. Sytuację komplikowała częściowa okupacja Rumunii przez państwa centralne, w wyniku której część infrastruktury medycznej i zapasów została przejęta przez okupanta. Mimo to organizacja kontynuowała działalność, obejmując opieką około 7 tysięcy pacjentów w okupowanym Bukareszcie. Łącznie podczas wojny udzielono pomocy medycznej ponad 150 tysiącom rannych. W 1919 roku organizacja przystąpiła do Ligi Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.
Po I wojnie światowej organizacja angażowała się w pomoc powracającym do kraju jeńcom wojennym oraz w zwalczanie cholery, gruźlicy i malarii; działania te były wspierane finansowo przez Amerykański Czerwony Krzyż. W ramach profilaktyki dystrybuowano chininę wśród ludności wiejskiej oraz prowadzono działania ograniczające rozprzestrzenianie się kiły. Organizacja angażowała się również w pomoc międzynarodową, wspierając ofiary katastrof naturalnych, a przed przystąpieniem Rumunii do II wojny światowej udzielała pomocy uchodźcom z Czechosłowacji i Polski. W latach 1926–1938 liczba oddziałów wzrosła z 84 do 100.
W 1940 roku Rumunia utraciła część terytoriów na rzecz Bułgarii, Węgier i Związku Radzieckiego; w związku z tym organizacja została zmuszona do ewakuacji części struktur i zamknięcia 27 oddziałów działających na obszarach objętych zmianami granic. Pod patronatem księżniczki Heleny uruchamiano punkty żywieniowe na dworcach kolejowych oraz wzdłuż tras migracji ludności, jednocześnie rozwijając zaplecze logistyczne, m.in. poprzez zakup ambulansów i organizację szpitali polowych. W tym samym roku Rumunię nawiedziło trzęsienie ziemi, w wyniku którego zginęło około 1000 osób, a 4 tysiące zostało rannych. Wolontariusze udzielali pomocy poszkodowanym oraz organizowali transport medyczny, a wsparcie napływało także ze stowarzyszeń Czerwonego Krzyża z Chile, Japonii, Stanów Zjednoczonych i Włoch.
Po przystąpieniu Rumunii do II wojny światowej stowarzyszenie prowadziło działalność na rzecz osób dotkniętych działaniami wojennymi. W akcjach humanitarnych uczestniczyło kilka tysięcy wolontariuszy i personelu medycznego, pracujących zarówno na froncie, jak i na zapleczu. Organizacja pośredniczyła także w przekazywaniu korespondencji i pomocy materialnej jeńcom wojennym, a jej delegaci odwiedzali obozy jenieckie. W latach 1944–1945 w placówkach zarządzanych przez stowarzyszenie leczono kilkadziesiąt tysięcy osób, a pomoc żywnościowa objęła ponad 4 miliony ludzi.
Po II wojnie światowej organizacja została podporządkowana władzom komunistycznym, a jej kierownictwo zreorganizowano. Pomimo ograniczeń kontynuowano działalność humanitarną, m.in. pomagając greckim uchodźcom przybyłym do Rumunii w związku z wojną domową; wsparciem objęto około 12 tysięcy osób, w dużej mierze dzieci. W latach 50. XX wieku zespoły medyczne działały na Półwyspie Koreańskim w związku z wojną koreańską. W 1949 roku odbył się kongres, podczas którego wprowadzono m.in. składki członkowskie, a w 1965 roku część kompetencji przekazano instytucjom państwowym. W latach 70. realizowano program identyfikacji miejsc pochówku żołnierzy poległych na terytorium Rumunii podczas obu wojen światowych, a także identyfikacji grobów obywateli Rumunii za granicą. W 1989 roku organizacja liczyła 7,5 miliona członków.
Upadek władzy komunistycznej zapoczątkował proces transformacji organizacji i powrót do jej podstawowej misji. Uczestniczyła ona w pomocy humanitarnej m.in. w Azji, organizując zbiórki na rzecz ofiar trzęsień ziemi i tsunami na Oceanie Indyjskim oraz w Tōhoku w latach 2004 i 2011. 29 grudnia 1995 roku Parlament Rumunii uchwalił ustawę regulującą status prawny organizacji, a w 2011 roku wydała znaczek pocztowy upamiętniający 135. rocznicę jej powstania.
Przypisy
Kategoria:Organizacje w Rumunii Kategoria:Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc Kategoria:Bukareszt