Donus elegans – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae. Zamieszkuje Europę. Żeruje na astrowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1842 roku przez Carla Henrika Bohemana pod nazwą Phytonomus elegans.
Morfologia Owad dorosły Chrząszcz o ciele długości od 5,5 do 7,5 mm. Z wierzchu ubarwiony ciemnobrunatno, złociście lub żółto z czarnymi plamkami na nieparzystych międzyrzędach pokryw, niekiedy tak porozlewanymi, także na międzyrzędy parzyste, że złote czy żółte elementy zredukowane są na pokrywach do nielicznych kropek.
Ryjek jest znacznie krótszy od przedplecza, odgraniczony wyraźnym, siodełkowatym wgłębieniem od czoła, które to jest o połowę węższe niż jego nasada.
Przedplecze jest słabo wypukłe w profilu, w widoku grzbietowym u samca nieco szersze niż dłuższe, u samicy wyraźnie szersze niż dłuższe, u obu płci najszersze przed środkiem i stamtąd ku przodowi silnie zwężone, a ku tyłowi zwężone znacznie słabiej, prawie prostolinijnie lub linią nieco esowatą. Pokrywy są krótko owalne u samców oraz szerokie i bardzo krótko owalne u samic; przedni brzeg mają wyraźnie szerszy od przedplecza i słabo wykrojony, a kąty barkowe dość dobrze zaznaczone. Rzędy mają grube, głębokie, czasem szeroko rozstawione punktowanie oraz wypukłe przestrzenie międzypunktowe. Łuski na pokrywach są cienkie, włosowate i lekko spiczaste. Wyrostek międzybiodrowy śródpiersia nie wystaje ani ku dołowi, ani ku przodowi. Odnóża są trochę krótsze niż u D. intermedius. Cechują się czarnymi szczecinkami w wieńcach na wierzchołkach goleni.
Genitalia samca charakteryzują się środkowym płatem edeagusa krótkim i szerokim.
Larwa Ciało larwy jest zielone z wąską przepaską wzdłuż środka grzbietu. Wyrastają na nim długie włoski o białym kolorze.
Ekologia i występowanie Owad głównie górski, zasiedlający wilgotne łąki, zarośla i skraje lasów. Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na astrowatych. Jako ich rośliny żywicielskie wymieniane są krwawnik pospolity, Centaurea thuilleri, świerzbnica leśna i świerzbnica dębinowa. Larwy żerują wolno na liściach roślin. Przepoczwarczenie odbywa się w żółtawobiałym, siateczkowatym oprzędzie na roślinie żywicielskiej.
Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Hiszpanii, Francji, Austrii, Polski, Węgier, Ukrainy i Rumunii. Występuje tam w Pirenejach, Alpach, Lesie Czeskim, Sudetach i Karpatach.
W Polsce oprócz Sudetów i Beskidów stwierdzony został w Biebrzańskim Parku Narodowym. Na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony został jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1842 roku