Pierre-Émile-Jean-Baptiste-Marie Grouard OMI (ur. 2 lutego 1840 w Brûlon, zm. 7 marca 1931 w ) – francuski duchowny rzymskokatolicki, misjonarz, oblat, wikariusz apostolski Athabaski Mackenzie, Athabaski i Grouard.
Biografia Młodość i prezbiteriat Pochodził z Francji. Był synem żandarma. W swojej ojczyźnie podjął studia teologiczne, jednak w trakcie nich, w 1860, wyemigrował do Kanady. Tam dokończył studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Quebecu oraz na Uniwersytecie Lavala. 3 maja 1862 w Boucherville, z rąk biskupa Saint Boniface Alexandra Antonina Taché OMI przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezji Saint Boniface. Po święceniach udał się do Saint-Bonifacewspółcześnie dzielnica Winnipeg, gdzie 7 czerwca 1862 wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Po odbyciu nowicjatu, 21 listopada 1863 złożył w tym zgromadzeniu śluby wieczyste.
Następnie rozpoczął prowadzenie misji wśród rdzennej ludności. Był zdolnym lingwistą, szybko ucząc się języków ludów Innu, Kri, i . Nawiązał przyjazne relacje z pracownikami Kompanii Zatoki Hudsona, które ułatwiały mu podróżowanie po oddalonych stacjach misyjnych.
Lata 1874–1876 spędził we Francji, gdzie leczył problemy z głosem, a także wydał drukiem Pismo Święte w języku Innu oraz pobierał lekcje malarstwa, które później wykorzystywał przy zdobieniu kościołów.
Po powrocie do Kanady skierowano go do , gdzie mieściło się centrum zaopatrzeniowe dla misji w dorzeczu Mackenzie. Zainstalował tam pierwszą prasę drukarską na terenie przyszłej prowincji Alberta, na której drukował w językach lokalnych Indian. Od 1883 pracował na misji w . Od 1888 był proboszczem misji La Nativité w oraz przeprowadzał wizytacje misji w zastępstwie wikariusza apostolskiego Athabaski Mackenzie Henriego Farauda OMI.
Episkopat 18 października 1890 papież Leon XIII mianował go wikariuszem apostolskim Athabaski Mackenzie oraz biskupem tytularnym iboryjskim. 1 sierpnia 1891 w Saint-Boniface przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Saint Boniface Alexandra Antonina Taché OMI. Współkonsekratorami byli biskup Saint Albert Vital-Justin Grandin OMIBp Vital-Justin Grandin był jego kuzynem. oraz biskup Jamestown John Shanley.
Wikariat apostolski Athabaski Mackenzie, który objął, był rozległy terytorialne, sięgając kanadyjskiej Arktyki oraz słabo zaludniony. Borykał się z problemami logistycznymi. Bp Grouard, aby je rozwiązać, zbudował dwa parowce oraz łódź do obsługi trzech głównych szlaków wodnych wikariatu. Budowę oraz późniejszą eksploatacje statków zapewniali misjonarze oblaci, co poprawiło zaopatrzenie misji, jednocześnie obniżając koszty i zależność od Kompanii Zatoki Hudsona. Oszczędności przeznaczył na poprawę utrzymania misji oraz zakładanie nowych.
Niepokoiła go rosnąca obecność białych osadników. Na podstawie niedawnych wydarzeń w innych częściach Kanady przewidywał, że osadnictwo doprowadzi do ograniczenia praw Indian, osób francuskojęzycznych i szkół katolickich. W 1899 doradzał rdzennej ludności przy zawieraniu z monarchią brytyjską. Był negatywnie nastawiony do traktatu, uważając, że prawdziwą motywacją rządu było umożliwienie osadnictwa białych. Po jego podpisaniu rząd kanadyjski sfinansował powstanie trzech katolickich szkół z internatem dla dzieci rdzennych mieszkańców. Wikariat utrzymywał zwykłe szkoły, z których cześć bp Grouard przekształcił w sierocińce.
Od 1898 wysyłał misjonarzy do Jukonu. Powstanie nowych misji w odległych rejonach, spowodowało ponowne pojawienie się trudności logistycznych. W tej sytuacji poprosił Stolicę Apostolską o podział wikariatu. Nastąpił on 3 lipca 1901, gdy oddzielono dorzecze Mackenzie i Jukon tworząc wikariat apostolski Mackenzie. Tytuł bpa Grouarda zmienił się wówczas na wikariusz apostolski Athabaski. Hierarcha na nowe miejsce siedziby wikariatu wybrał wówczas misję Saint Bernard (w 1909 nazwana na cześć biskupa, od 1911 ustanowiona jako wieś).
W 1906 powrócił do drukarstwa, publikując żywot Jezusa w języku Kri oraz słownik języka Innu. W 1923 w Kanadzie i we Francji wydał swoje wspomnienia Souvenirs de mes soixante ans d’apostolat dans l’Athabaska-Mackenzie (Wspomnienia z moich sześćdziesięciu lat apostolatu w Athabasce-Mackenzie).
W 1924 od rządu francuskiego otrzymał order Kawalera Legii Honorowej. W 1927 wikariat apostolski Athabaski został przemianowany przez papieża Piusa XI na jego cześć na wikariat apostolski Grouard, a jego tytuł na wikariusz apostolski Grouard.
18 kwietnia 1929 (według innego źródła w październiku 1929), mając już 89 lat, przeszedł na emeryturę. 28 lutego 1930 otrzymał tytuł arcybiskupa tytularnego Aeginy. Zmarł 7 marca 1931 w Grouard.
Bp Grouard cieszył się szacunkiem rdzennej ludności oraz był wpływowym duchownym kanadyjskiego episkopatu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuscy biskupi katoliccy Kategoria:Francuscy misjonarze oblaci Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lavala Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1931