Maria Celestyna Kraszewska, przed wstąpieniem do zakonu Maria Kraszewska (ur. 21 października 1899 w Nowej Sobótce, zm. 24 marca 1977 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza.
Życiorys Urodziła się w pobożnej rzymskokatolickiej rodzinie; jej rodzice zostali mariawitami w 1906 r. Dorastała przy nowo powstałej parafii mariawickiej w Nowej Sobótce, tam też przyjęła Pierwszą Komunię świętą. Brała aktywny udział w życiu parafii; już w dzieciństwie należała do kółka adoratorów Przenajświętszego Sakramentu, z biegiem czasu została opiekunką biblioteki kościelnej, chórzystką i organistką.
W 1919 r. na zaproszenie poznanej rok wcześniej Marii Franciszki Kozłowskiej wyjechała do Płocka, gdzie 27 maja rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Sióstr Mariawitek. 29 kwietnia 1920 r. została nowicjuszką z imionami zakonnymi Maria Celestyna. W klasztorze płockim pracowała jako przedszkolanka, organistka i zakrystianka, śpiewała też w chórze świątynnym. W 1923 r. przez krótki okres posługiwała w macierzystej parafii. 31 maja tegoż roku złożyła śluby wieczyste. Bezpośrednio po ślubach została mistrzynią nowicjatu, a od 1926 r. – wikarią przełożonej Zgromadzenia (funkcję tę pełniła do 1935 r.). 28 marca 1929 r. przyjęła święcenia diakońskie i kapłańskie. 5 kwietnia 1931 r. otrzymała sakrę biskupią.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego. Początkowo nadal mieszkała przy płockiej świątyni. W marcu – wraz z innymi zwolennikami arcybiskupa – została przesiedlona do klasztoru w Felicjanowie. W 1940 r. przyjęła obowiązki wikarii przełożonej do spraw kapłaństwa niewiast.
W 1941 r., wraz z pozostałymi mieszkańcami klasztoru felicjanowskiego, została przez Niemców wysiedlona i więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. W 1945 r. powróciła do Felicjanowa, gdzie ponownie objęła funkcję wikarii przełożonej. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116.. 8 grudnia 1947 r., na kapitule Zgromadzenia Sióstr Mariawitek została wybrana przełożoną kapłaństwa niewiast, a także objęła (wspólnie z siostrą biskupką Stanisławą Marią Dilektą Rasztawicką) tymczasowe zwierzchnictwo nad całym Kościołem. W 1950 r. powróciła do wcześniejszych obowiązków wikarii przełożonej, pozostała też członkiem Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów. Obie funkcje pełniła dożywotnio.
W latach 60. spisała wspomnienia, w których m.in. poruszyła problematykę mariawickich małżeństw duchownych z siostrami zakonnymi.
Zmarła w 1977 r. w Felicjanowie. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.
Przypisy
Kategoria:Biskupi służebni Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowne Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Więźniowie KL Soldau Kategoria:Więźniowie więzienia karno-śledczego Gestapo w Forcie III w Pomiechówku Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie