Andrzej Jan Zięba (ur. 12 czerwca 1947 w Krakowie) – polski fizyk.

Życiorys Ukończył w 1972 r. Wydział Elektromechaniczny Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując dyplom magistra inżyniera (techniczna fizyka jądrowa). W tym samym roku rozpoczął pracę w macierzystej uczelni na stanowisku asystenta stażysty w Zakładzie Ergonomii i Ochrony Pracy w Pionie Ekonomicznym Instytutu Nauk Społecznych. W latach 1972–1975 odbył studia doktoranckie. W 1975 r. na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, uzyskał stopień doktora nauk fizycznych, na podstawie pracy pt. Badanie namagnesowania wybranych związków metali przejściowych 3d w silnych impulsowych polach magnetycznych (promotor: prof. Andrzej Oleś). W 1986 r. w Instytucie Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Przemiany fazowe w arsenku manganu – eksperyment i teoria fenomenologiczna. W 1993 r. został profesorem AGH. W 2005 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nauk fizycznych.

W 1982 r. pracował za granicą w grupie Simona Fonera (MIT) m.in. nad analityczną teorią wpływu kształtu próbki na sygnał magnetometrów wszystkich rodzajów. W 1992 r. został koordynatorem systemu wykładów obieralnych na kierunku fizyka techniczna WFiTJ. W 1996 r. został członkiem Komisji Dydaktycznej Wydziału. Był promotorem i recenzentem prac doktorskich. W 1998 r. zorganizował pierwszy krakowski Jarmark Fizyczny oraz Ogólnopolskie Konkursy na Doświadczenie Pokazowe z Fizyki. Pracował w Zakładzie Fizyki Fazy Skondensowanej WFiIS AGH. Przed przejściem w 2018 r. na emeryturę był zatrudniony w Katedrze Fizyki Materii Skondensowanej WFiIS.

W 1996 r. zaproponował wykorzystanie paskowego detektora krzemowego do 100-krotnego przyspieszenia zbierania danych w dyfrakcji promieni X na polikryształach. Następnie zajmował się metodyką takiego dyfraktometru, zrealizowanego w 2000 r. dzięki detektorom konstruowanym w zespole prof. Władysława Dąbrowskiego z WFiIS AGH. Do 1999 r. tematyka większości jego prac naukowych dotyczyła magnetycznych przemian fazowych. Podstawą doświadczalną było skonstruowanie generatora impulsowych pól magnetycznych 25 T i współpracującego z nim magnetometru.

Członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego, w 2001 r. wybrany do zarządu Oddziału Krakowskiego PTF, w kadencji 2004–2009 przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej PTF, w kadencji 2010-2013 członek Zarządu Głównego PTF. W 2008 r. został członkiem Sekcji Podstaw Metrologii Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej PAN.

Mąż Elżbiety, informatyka, ojciec Joanny i Wojciecha.

Odznaczenia

Złoty Krzyż Zasługi (2003) Srebrny Krzyż Zasługi (1998) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1999)

Źródło:.

Nagrody

Nagroda im. Profesora Władysława Taklińskiego I stopnia za wybitne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyki (2006)

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Fizycznego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy fizycy XX wieku Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1947