Andrzej Jan Zięba (ur. 12 czerwca 1947 w Krakowie) – polski fizyk.
Życiorys Ukończył w 1972 r. Wydział Elektromechaniczny Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując dyplom magistra inżyniera (techniczna fizyka jądrowa). W tym samym roku rozpoczął pracę w macierzystej uczelni na stanowisku asystenta stażysty w Zakładzie Ergonomii i Ochrony Pracy w Pionie Ekonomicznym Instytutu Nauk Społecznych. W latach 1972–1975 odbył studia doktoranckie. W 1975 r. na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, uzyskał stopień doktora nauk fizycznych, na podstawie pracy pt. Badanie namagnesowania wybranych związków metali przejściowych 3d w silnych impulsowych polach magnetycznych (promotor: prof. Andrzej Oleś). W 1986 r. w Instytucie Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Przemiany fazowe w arsenku manganu – eksperyment i teoria fenomenologiczna. W 1993 r. został profesorem AGH. W 2005 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nauk fizycznych.