Twardzioszek źdźbłowy (Marasmius epodius Bres.) – gatunek grzybów należący do rodziny twardzioszkowatych (Marasmiaceae).

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Marasmius, Marasmiaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go Giacomo Bresàdola w 1887 r. na zgniłych liściach we Włoszech. Niektóre synonimy naukowe: Marasmius anomalus Lasch 1908 Marasmius littoralis var. microsporus (Maire) Joss. 1939 Marasmius anomalus var. microsporus (Maire) Antonín 1988 Barbara Gumińska w 1982 r. nadała mu polską nazwę twardzioszek nadbrzeżny, Władysław Wojewoda w 2003 r. zaproponował nazwę twardzioszek nalistny (dla synonimu Marasmius anomalus Lasch)

Morfologia Kapelusz O szerokości 4,5–10 (– 15) mm, początkowo szeroko półkulisty lub stożkowaty, następnie wypukły, zwykle z wyraźną brodawką, w końcu płasko-wypukły z małą brodawką. Powierzchnia półprzezroczyście prążkowana i rowkowana do bruzdowanej od środka do brzegu, jasnopomarańczowa, ochrowa lub brązowa z ciemniejszym środkiem, u starszych okazów bledsza>. Blaszki L = 10–20,1 =0(1), równe, rzadkie, wolne lub wąsko wycięte, szeroko brzuchate, zwykle wystające pod kapelusz, jasnokremowe do jasnobrązowych z wyraźnie ciemniejszym, brązowym, ziarnistym brzegiem. Trzon O wysokości 15–30 mm i grubości 0,2–0,5 (– 1,0) mm, nitkowaty, cylindryczny, twardy. Powierzchnia na szczycie jasnokremowa do cytrynowożółtej, niżej przechodząca w żółtą lub pomarańczową do czerwonobrązowej lub czarniawobrązowej w kierunku podstawy, naga, błyszcząca, drobno rowkowana wzdłużnie. Do podłoża przytwierdzona czerwonobrązowym, owłosionym krążkiem. Miąższ Cienki, o tej samej barwie co powierzchnia kapelusza. Smak i zapach niewyraźny.

Występowanie i siedlisko Występuje głównie w Europie, poza tym podano jego stanowiska w USA i Izraelu. W Polsce do 2003 r. podano 2 stanowiska, ale w późniejszych latach podano następne.Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.

Saprotrof. Występuje w parkach i na polanach na próchniejących łodygach traw i na liściach. Preferuje siedliska raczej suche, takie jak wydmy, murawy kserofityczne, czasami występuje w dość słonych siedliskach, często gromadnie, czasami w wiązkach.

Przypisy

Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Twardzioszkowate