Prawo warzenia piwa (znane również jako przywileje warzenia piwa, prawa warzenia piwa, lub Grutrecht) – jeden z przywilejów właściciela ziemskiego lub pana terytorialnego w średniowieczu. Prawo to było związane z nieruchomością lub domem, „piwiarnią”. Właściciel domu lub nieruchomości mógł korzystać z tego prawa osobiście lub za pośrednictwem zatrudnionego piwowara. Często dziedziczni sędziowie posiadali również prawa warzenia i serwowania piwa.
Najwcześniejsze udokumentowane nadanie prawo warzenia piwa przez cesarza Ottona II Kościołowi w Liège pochodzi z 974 roku. Od późnego średniowiecza prawa warzenia piwa w dużej mierze przechodziły na miasta. W konsekwencji rozwijały się zacięte spory, niekiedy wynikające z „prawa milowego” (prawa do warzenia piwa w określonym promieniu mili), prowadzące do tzw. „wojen piwnych”.
Najstarsze znane niemieckie regulacje dotyczące warzenia piwa pochodzą z Augsburga (1155). Ostatnie pozostałości państwowych monopoli browarniczych zostały zniesione przez niemiecką ustawę o podatku piwnym z 1918 roku.
Pierwszy w Polsce przywilej warzenia piwa został nadany mieszczanom elbląskim w 1309 roku..
Zobacz też Bawarskie Prawo Czystości Propinacja Sprawa czystości piwa
Przypisy
Bibliografia Acht Jahrhunderte Bier in Freiberg. W: Mitteilungen des Freiberger Altertumsvereins. Część 1 - 5, Freiberg 1997–2001.
Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza Kategoria:Prawo w średniowieczu