Plinthus sturmii – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny . Zamieszkuje Europę.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1818 roku przez . Wyróżnia się w jego obrębie dwa podgatunki: Plinthus sturmii bulgaricus Meregalli, 1985 Plinthus sturmii sturmii Germar, 1818.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 6,5 do 10 mm. Ubarwienie jest ciemne. Oskórek jest tłusto połyskujący, drobno, siateczkowato rzeźbiony, skąpo porośnięty wydłużonymi łuskami barwy szarej lub brunatnej, rzadko tworzącymi jaśniejszą przepaskę w tyle pokryw.
Przedplecze jest szersze niż dłuższe, o trochę nierównej powierzchni. Punkty na nim są duże, głębokie, stosunkowo nieregularnie rozmieszczone, w tylnej części znacznie większe niż na przedzie. Przestrzenie międzypunktowe są drobno ponakłuwane, pozbawione ziarenek, miejscami stosunkowo szerokie. Pośrodkowe żeberko zwykle nieobecne jest w tylnej części przedplecza. W przedniej części żeberku temu może towarzyszyć po bokach para wcisków. Tarczki od zewnątrz nie widać. Pokrywy są szersze od przedplecza, o głęboko wyciętej przedniej krawędzi i spiczastych barkach. Rzędy mają punktowanie na przedzie w przybliżeniu tak duże jak na przedpleczu, ku tyłowi wyraźnie malejące. Nieparzyste międzyrzędy są żeberkowato sklepione, drobno i niezbyt licznie ziarenkowane, opatrzone ukośnie odstającymi, cienkimi, znacznie dłuższymi od łusek szczecinkami. Parzyste międzyrzędy są gdzieniegdzie ziarenkowane. Przednie uda zaopatrzone są w wyraźny ząbek, tylne mają ten ząbek szczątkowy lub całkiem zanikły.
Genitalia samca cechuje środkowy płat edeagusa (prącie) z drobnym zaostrzeniem na szczycie.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony na terenach podgórskich i górskich. Zasiedla wilgotne stanowiska w lasach i zaroślach oraz łąki i pobrzeża wód. Osobniki dorosłe znajdywane są na łuskiewniku różowym, ostrożniach i babkach.
Gatunek palearktyczny, europejski. Podgatunek nominatywny znany jest z Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji oraz Bośni i Hercegowiny. W Polsce znany jest z nielicznych stanowisk w Sudetach i Karpatach. Na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony został jako gatunek najmniejszej troski (LC). Z kolei na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek bliski zagrożenia wymarciem (NT).
P. s. bulgaricus jest endemitem Bułgarii.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1818 roku