Olszóweczka wierzbowa (Naucoria salicis P.D. Orton) – gatunek grzybów należący do rodziny podziemniczkowatych (Hymenogastraceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Naucoria, Hymenogastraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1960 roku Peter Darbishire Orton na ziemi w Wielkiej Brytanii. Niektóre synonimy: Alnicola salicis (P.D. Orton) Bon 1979 Naucoria bohemica var. salicis (P.D. Orton) M.M. Moser & Jülich 1991 Naucoria badiolateritia P.D. Orton 1984 Alnicola badiolateritia (P.D. Orton) Courtec. 1985 Nazwę polską zarekomendował w 2003 r. Władysław Wojewoda.
Morfologia Kapelusz Średnica 0,8–4(5,5) cm, początkowo dzwonkowaty do wypukłego, później spłaszczony z tępym i wyraźnym garbkiem. Brzeg prosty, ostry, gładki. Kapelusz w stanie wilgotnym półprzezroczysty i prążkowany do 2/3 promienia. Powierzchnia gładka, czasami oprószona do ziarnistej, matowa, ciemno czerwonobrązowa, bursztynowobrązowa, czekoladowobrązowa do czarnobrązowej w środku, jaśniejsza do beżowej na brzegu. Blaszki Wykrojone do wąsko przyrośniętych, szerokie, z blaszeczkami, początkowo kremowe do umiarkowanie szarobrązowych, następnie jasnoróżowobrązowe do ochrowobrązowych. Brzegi orzęsione, białe. Trzon Wysokość około 2–7 cm, grubość 1,5–8 mm, równy, giętki, pełny, a następnie pusty. Powierzchnia na wierzchołku białawo oprószona, początkowo włóknisto-prążkowana, podłużnie biała na kremowym tle, potem przechodząca w ciemnobrązową do czerwonobrązowej u podstawy. Miąższ Cienki, białawy do szarobrązowego. Zapach od zielnego do rzodkwiowego, smak słodki, amarantowy do lekko cierpkiego. Wysyp zarodników Oliwkowobrązowy. Cechy mikroskopowe Podstawki 28–35 × 8–10 µm, wrzecionowate do maczugowatych, z 2 sterygmami, bez sprzążek. Zarodniki (12)13–18(22) × (5,5)7–8,5(10,5) µm, migdałowate do cytrynowatych, brodawkowate, gładkie na szczycie, jasnożółte, niedekstrynoidalne. Cheilocystydy 40–80 × 9–20 µm, zmienne, maczugowate do główkowatych, nieregularne, rozwidlone na szczycie, z długimi szypułkami, szkliste. Pleurocystyd brak. Kaulocystydy występują głównie w pobliżu wierzchołka trzonu, są cylindryczne, nieco główkowate lub podobne do cheilocystyd.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Azji i na Nowej Zelandii. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył jedno stanowisko, ale w późniejszych latach podano wiele nowych. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych pod wierzbami i olszami.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Podziemniczkowate